به زودی انگلیسی حرف می زنیم!/ خطر انقراض زبان فارسی
درست نویسی باید در دبیرستان ها آموزش داده شود. پاکیزگی زبان کار راحتی نیست که به سادگی حل شود؛ باید قبل از آموزش، این نگرش ایجاد شده باشد.
پایگاه خبری تحلیلی «پارس»- علیرضا حیدری- می گویند در قرن هجدهم، فارسی زبانی بین المللی بود. مسعود خیام ، نویسنده می گوید :" زمانی که با پروفسور جان گری مستشرق و استاد تاریخ دانشگاه آکسفورد دیدار داشتم، مدارکی به من داد که نشان می داد در قرن هجدهم افرادی که از غرب و کمپانی هند شرقی برای تجارت به سمت شرق می آمدند، زبان تجاری شان زبان فارسی بوده است. زبان فارسی بیشترین کارایی را در شرق داشت که متأسفانه توسط ما شهید و مظلوم واقع شده است." این نکته را بگذارید کنار وضعیت امروز زبان فارسی و حال و روز بدی که دارد.زبانی که یکی از ارکان هویتی و شاید مهم ترین رکن هویتی ما به شمار می آید.
زبان فارسی با همه فراز و نشیب های تاریخی و آمیختگی با زبان های گوناگون، به دلیل قوت ذاتی آن هنوز مانا و زنده است اما به دلیل انبوه آسیب هایی که متوجه آن شده است خطر های زیادی پیش رو دارد که اهمال و سستی می تواند خطرات جدی تری را متوجه این زبان کند. در این قرن های متمادی چه آنها که به بهانه دفاع از زبان فارسی و پالایش آن از زبان های دیگر به ویژه عربی و چه آنهایی که در صدد جایگزینی خطی برای آن بودند ، هیچ کدام به دلیل افراط و نشناختن موقعیت واقعی تاریخ و فرهنگ و ادب ایران راه به جایی نبردند و زبان فارسی به رغم آسیب هایی که از این ناحیه خورد ولی بر پایه استوار خود ایستاد . با این همه و به رغم وعده ای که فردوسی بزرگ داد ، هر آیینه ممکن است این کاخ بلند ز باد و زباران نامهربانی ها و جفاهایی که خودمان عامل آن هستیم گزند ببیند و گناه این اتفاق بر ما نوشته شود. این نکته البته مبتنی بر اشاراتی است که این روزها گریبان رسانه ها و به ویژه فضاهای مجازی را گرفته است. نباید از یاد ببریم که در گذشته ۶۰ هزار زبان وجود داشته که در حال حاضر حدود سه هزار زبان فعال داریم. اگر بخواهیم تنها 10 زبان را از میان این ها بیرون بکشیم، قطعاً یکی از آن ها زبان فارسی است زیرا همه نوع کارایی داشته است، اما کم لطفی ها و توسری های ما این زبان را بیش از پیش از بین می برد.
آنچه فاجعه بار تر است این است که برای برخی تذکر و هشدار نسبت به سست انگاری در برابر زبان فارسی یک شوخی تلقی می شود و نه تنها جدی نمی گیرند که دغدغه ای در برابر آن هم ندارندوبه تعبیری که مقام معظم رهبری در جایی فرمودند کار به جایی می رسد که برخی از به کار بردن واژگان فارسی احساس شرم می کنند. همین روز گذشته دکتر حداد عادل در تذکری که به صدا و سیما داشت اینگونه نوشت: "رهبر معظم انقلاب اسلامی نیز توجه ویژه ای به زبان و خط دارند و بارها، چه در سخنرانی های عمومی و چه در دیدار با مسئولان، بر اهمیت نگهبانی از این «کلمۀ طیبه» تأکید و حتی ابراز نگرانی کرده اند که «ما در کانون زبان فارسی داریم زبان فارسی را فراموش می کنیم». این سخن گوشزد و هشداری است تا همگان، به ویژه دستگاه های مسئول، با اهتمام بیشتری در حفظ زبان فارسی بکوشند."
امروز اگر یک متن فارسی بدون غلط نگارشی پیدا شود از اتفاقات نادر خواهد بود.انبوه متونی که نوشته می شود چه در رسانه ها و یا نامه های اداری و رسمی و فضاهای مجازی مملو از اشتباه است .اشتباه های نحوی و نگارشی و واژگانی که نشان می دهد جامعه به زبان فارسی اهمیت نمی دهد و شگفت آنکه با وجود برخی موج های ایرانی گری که گاه در فضاهای مجازی دیده می شود و عمدتا نامعقول و احساسی است ، چرا همین افراد با زبان فارسی به عنوان رکن اصلی این هویت ایرانی سهل انگارانه برخورد می کنند.
چرا هیچ وزیر و مدیری در این کشور درکنار فراوان مشاوران خود یک مشاور ادبی ندارد؟ که اگر این گونه بود این همه نامه ها و گزارش های اداری پر از غلط و اشتباه های نگارشی نبود.فراموش نمی کنم یک روز دوستی می گفت در پی اقامه یک دعوی به دادگاه رفتم و پس از اینکه کار تمام شد و حکم ما صادر شد با اینکه من کارشناس ادبیات و کارشناس ارشد زبان شناسی هستم نتوانستم از متن حقوقی حکم بفهمم حاکمم یا محکوم.این یک واقعیت است که ما در بسیاری از شئون اجتماعی نسبت به زبان ودرست نویسی کوتاهی می کنیم و به نظر می رسد یک جنبش جدی و اصولی برای نجات زبان فارسی لازم است که در خط مقدم این جنبش باید رسانه ها باشند و ادارات دولتی و راه حل آن هم آموزش خواهد بود.
نامه رئیس فرهنگستان زبان به رئیس صدا و سیما
رئیس فرهنگستان زبان و ادب فارسی در نامه ای خطاب به رئیس سازمان صدا و سیما، با تأکید بر پاسداری از زبان فارسی و تاکید برپرهیز از استفاده از نام های غیر فارسی در تبلیغات نوشت:با توجه به آنچه گفته شد انتظار می رود رسانۀ ملی که به فرمودۀ رهبر معظم انقلاب باید «آموزندۀ زبان شیرین و رسا و پرتوان فارسی باشد» با اتخاذ تصمیمی جدّی برای رفع این مشکل و بازیابی نقش تأثیرگذار خود در حراست از زبان و ادبیات فارسی بکوشد.
هشدار درباره اشتباه های زبانی
میرجلال الدین کزازی درباره اشتباه های زبانی هشدار داد و گفت: لغزش و بیراهگی می تواند زبان پارسی را از شکوه و سنجیدگی و زیبایی شگرف آن بی بهره بدارد. این استاد زبان و ادبیات فارسی در گفت وگو با ایسنا درباره اشتباه های رایج زبانی گفت: لغزش ها را می توان در چند گونه و گروه گنجانید و رده بندی کرد. پاره ای از لغزش ها، لغزش هایی است که به دبیره و خط بازمی گردد و از نگاهی فراخ برای این گونه لغزش ها دو انگیزه می توان داشت: یکی آن است که نویسنده متن از دانش بایسته در نوشتن واژگان برخوردار نیست، از این روی واژگان را به نادرست می نویسد. انگیزه و خاستگاه دیگر این لغزش آن است که نویسنده متن بینگارد که به ریخت و گونه دیگر بنویسد، خواندن آن آسان تر خواهد بود. او در ادامه افزود: آن چه این لغزشگاه دوم را از لغزشگاه نخستین جدا می دارد، این است که لغزشگاه نخستین از بی دانشی نویسنده مایه می گیرد. لغزشگاه دوم از دریافت نادرست نویسنده از زبان و دبیره یا خط آن. من نمونه ای بیاورم از این لغزش دومی برای نمونه «واقعا» که باید با الفی که دو خط بر بالای آن نهاده شده است، نوشته بشود با «ن» نوشته می شود. شاید کسی بگوید این شیوه نگارش خواندن واژه را آسان تر خواهد کرد. اما واژه هایی از این گونه در زبان پارسی، واژه هایی هستند که چنان کاربرد گسترده ای یافته اند که بسیار دور می نماید کسی با آن ها آشنا نباشد و در خواندن شان با دشواری روبه رو بشود.
نه می توان خشک بود، نه در را باز گذاشت
ضیاء موحد می گوید: نمی توان با زبان به صورت خشک برخورد کرد و از دیگر سو نمی توان در را بازگذاشت که سیل معادل ها و اصول غیرکاربردی و غلط وارد زبان شود. این شاعر و منطق دان پیشکسوت درباره مشکل های زبانی و رواج اشتباه ها اظهار کرد: منبع تصحیح زبان، فرهنگستان است، اما در دستوراتش تناقض هم دیده می شود.
یک روز می گوید «ها»ی جمع را متصل بنویسید، یک روز به منفصل نوشتنش دستور می دهد. این دستور العمل هایی که تغییر می کنند از زمان فرهنگستان اول مشکل ما بوده و هنوز حل نشده اند. برخی به علت این که کار رایانه را آسان کنند به جدانویسی معتقدند و عده ای هم می گویند که ما باید رایانه ها را تقویت کرده و برنامه مناسب بنویسیم، نه این که به اقتضای ابزاری که تولید غرب است زبان را تغییر بدهیم. موحد با بیان این که میزان متصل و منفصل نوشتن تصمیمی است که فرهنگستان زبان می گیرد، اظهار کرد: افرادی که در این مجموعه کار می کنند ادیب و زبان شناس هستند و به جنبه های زیبایی زبان توجه می کنند، البته در فرهنگستان هم تفاوت نظر وجود دارد، اما بهتر است برای یکپارچه شدن از رسم الخط (دبیره) فرهنگستان استفاده شود. در این بین اگر مشکلی در کار پیش آمد استثنایی برای آن قائل خواهیم شد.
به زودی انگلیسی حرف می زنیم!
مسعود خیام می گوید: زبان فارسی باارزش ترین میراث فرهنگی بشر است اما با جفا آن را از بین می برند به صورتی که همه ما به زودی انگلیسی صحبت می کنیم! این نویسنده و پژوهشگر اظهار کرد: هر نوع جنبشی برای بهبود زبان باید توسط فرهنگستان زبان، آموزش و پرورش و سردبیران روزنامه ها شروع شود. هر رسانه باید ویراستار حرفه ای داشته باشد. ما باید در پاسداری از زبان، فرانسه، انگلیس و آلمان را سرلوحه خود قرار دهیم و ببینیم که چطور با علاقه و تعصب از زبان خود نگهداری می کنند و لحظه ای از آن غافل نیستند. ما زبان فارسی را که همچون فرش فاخر ابریشمی است، کف خیابان رها کرده ایم و مدام از روی آن رد می شویم. او با بیان این که اشتباه های زبانی یک یا دو بخش نیست، گفت: در هزاران بخش از زبان اشتباه وجود دارد؛ بخشی از آن به زبان و بخش دیگر به خط بازمی گردد. اگر بخواهم ساده بگویم، متولیان زبان امام زاده زبان فارسی را رها کرده اند و زبان اصلاً برای شان مهم نیست. خیام اشتباه های رسانه ها را بسیار زیاد دانست و اظهار کرد: زمانی که می بینم در گویش تلویزیون و رادیو و نوشتار رسانه های مکتوب روزانه چقدر غلط وجود دارد، مات می مانم. روزگاری معلمانی مانند شاملو بودند که بارها این اشتباه ها را گوشزد کردند و خود من چندین بار نامه نوشتم، اما گوش شنوایی نیست. تلویزیون و رادیو نه تنها متولی زبان نمی شوند بلکه غلط های جدیدی ایجاد می کنند.
هجوم به زبان فارسی
دکترحسن ذوالفقاری(عضو فرهنگستان زبان فارسی)- پیامک ها بدترین مواد نوشتاری زبان را دارند که بعد از مدتی در محیط زبانی باقی می مانند و به آن آسیب می زنند. از سویی اصطلاحات علمی که معادل سازی نشده اند زبان را تغییر می دهند.امروز ضرورت سرعت عمل در نوشتار در رسانه و چاپ کتاب مثل کتاب های آموزشی تقریبا نقش تعیین کننده ای دارد و باعث آسیب زیادی شده است. به عنوان مثال در ترجمه غلط های نحوی بسیاری وجود دارد و گرته برداری معنایی و نحوی ناشی از ترجمه نادرست به علت آشنا نبودن مترجم با فن ترجمه است. در کنار سرعت عمل، مواد اشتباه نوشتاری مکتوب مانند مکاتبه های اداری، رسانه ها، شبکه های اجتماعی و وبلاگ ها - که حجم بیش تری از مکاتبات را دارند - هجوم یک باره ای را متوجه زبان فارسی کرده اند. این آسیب ها تا 40 یا حتی 20 سال پیش وجود نداشت.
سالانه چندین میلیون پیامک رد و بدل می شوند، که بدترین مواد نوشتاری زبان را دارند. ایجاز و ساختن کلمات که تنها کاربرد گروهی و صنفی داشته از این آسیب ها هستند. بعد از مدتی همین کلمات ساختگی و موجزشده در محیط زبانی باقی می ماند و آرام آرام وارد مکاتبات می شود. در رسانه ها و کتاب ها برای ملموس بودن از زبان محاوره استفاده می کنند و در اصطلاح به آن ساده نویسی می گویند. در این ساده نویسی از کلمات کوچه و خیابان استفاده می کنند. از طرفی شکسته نویسی در روزنامه ها باب شده است که آسیب زیادی به زبان می رساند. البته جای نثر گفتاری مشخص است.
بعضی داستان نویس ها از سبکی پیروی می کنند که به این ساده نویسی نیاز دارد. برخی نیز در رسم الخط خود کارهایی مثل جدانویسی در حد افراط انجام می دهند که این آسیب را بیشتر می کند. بعدها مخاطب ها تحت تاثیر شخصیت این افراد این سیره غلط را ادامه می دهند و این نوشتار وارد فضای عمومی زبان می شود و در میان مردم رسمیت پیدا می کند. به اصطلاح غلط مصطلحی می شود که همه از آن استفاده می کنند.
باید به دانش آموزان دستور زبان را به درستی یاد بدهیم. نیاز نیست به دانش آموز ابتدایی اصول دستوری را آموزش بدهیم، همین که درست بنویسیم تا آن ها درست بخوانند و درست یاد بگیرند، از ترویج غلط نویسی جلوگیری می شود. این درست نوشتن در ذهن دانش آموز به یک قانون درست تبدیل خواهد شد.
درست نویسی باید در دبیرستان ها آموزش داده شود. پاکیزگی زبان کار راحتی نیست که به سادگی حل شود؛ باید قبل از آموزش، این نگرش ایجاد شده باشد.
خطر انقراض زبان فارسی
بهروز یاسمی با بیان این که مردم در رسانه ها زبان را اشتباه یاد می گیرند و برخی کلمه های پیشنهادی فرهنگستان مضحک است می گوید: اگر همین طور پیش برویم تا 50 سال آینده خطر انقراض، زبان فارسی را تهدید می کند.
این شاعر و منتقد ادبی در گفت وگو با ایسنا، درباره اشتباه های رایج در زبان فارسی گفت: در اداره های دولتی 90 درصد نامه ها غلط نحوی و زبانی دارند. من بعد از 18 سال کار اداری بخشنامه ای ندیدم که درست نوشته شده باشد. نامه های اداری بیش از این که تابع روش صحیح نامه نگاری باشند، تابع مخاطب هستند. کافی است در سطح شهر به نوشته های رسمی و تبلیغاتی توجه کنیم. چرا تا این حد اشتباه فاحش وجود دارد؟ شهردار می تواند از بین این تعداد شاعر یا استاد ادبیات یک مشاور استخدام کند.او با بیان این که تا 50 سال آینده خطر انقراض، زبان فارسی را تهدید می کند، بیان کرد: واژه های خارجی همراه با فناوری ها وارد زبان می شوند و خودمان نیز با بی دقتی زبان را بیش از پیش تخریب می کنیم. ما پیش تر در جهان به شاعری معروف بودیم اما اکنون عبارت های ساده را هم اشتباه استفاده می کنیم. یاسمی افزود: عرب زبان ها برای تمام اصطلاحات تخصصی فوتبال معادل ساخته اند، به عنوان مثال به خود فوتبال می گویند کرة القدم. اما در ایران هنوز از اصطلاحات انگلیسی استفاده می شود. در مورد اصطلاحات علوم الکترونیک مانند لپ تاپ و تبلت و... هم همین اتفاق رخ داده است. این شاعر درباره ورود کلمه های خارجی به زبان فارسی گفت: فرهنگستان زبان برای کلمه های وارده معادل هایی ساخته است. کلمه های جایگزین باید زیبا و خوب باشند تا پذیرفته شوند، اما برخی کلمه های پیشنهادی فرهنگستان مضحک است. مردم پیامک را پذیرفتند اما برخی واژه ها نه تنها پذیرفته نشد، بلکه برای آن ها جوک هم ساختند. یاسمی همچنین اظهار کرد: ما برای کلمه های جدید، معادل های خوبی نساخته ایم و هر چه را به زبان مان وارد شده پذیرفته ایم. حمایت از زبان کار یک نهاد یا سازمان نیست و مجموعه پیچیده ای از تدوین و تهیه کتاب و ممیزی دستگاه های نظارتی از جمله وزارت ارشاد است. در ممیزی ها باید به نوع نوشتار، رسم الخط و خوانش توجه شود؛ اما ممیزی تنها به خط قرمز های سیاسی و اخلاقی محدود است. تبلیغات در سطح شهر، تلویزیون ، روزنامه ها و... هر کدام به نوعی موثرند و باید روی همه این ها کار شود. این شاعر تهیه کنندگان خبر و نویسنده های متن را عامل اشتباه های صدا و سیما دانست و بیان کرد: زبان فارسی از جوانب مختلف در معرض نابودی است. خبرگوی صدا و سیما ابتدا خبر را به صورت مکتوب دریافت می کند، در واقع فرهنگ شفاهی خبرگو و دیالوگ بازیگر نیز به بخش مکتوب مربوط می شود و همه چیز از متن مکتوبی آغاز می شود که مورد تایید تهیه کنندگان است.

با درود. متاسفانه زبانشناسی زبان فارسی به عنوان یک رشته و زمینه ی زایا و ثمربخش در ایران مظلوم مانده و مانند طفلی یتیم هنوز جایگاه آن به عنوان رشته دانشگاهی معلوم و مشخص نیست. دوماً ، فرهنگ جمعی حاکم بر گروه های ادبیات فارسی نوعاً مروج و مبلغ نوعی گذشته گرایی افراطی و علامه پروری است تا جایی که بسیاری از صاحب نظران فارسی معاصر را در خور ارزش کافی برای بررسی نمی دانند و هنوز در پی استخراج مفاهیم عرفانی از مولوی و سعدی و جامی و .... هستند. کارهای کاربردی در زمینه زبان فارسی کم و ناچیزند و مثلاً تلاش برای گنجانیدن خط نستعلیق در تفلن های همراه ، تحقیق در پیکره زبانی فارسی، ابداع روش های آموزش، خواندن، سخنرانی، نگارش و ویراستاری زبان فارسی چارچوبی ندارند و بالاتر از همه فرهنگستان به صورت دستوری واژگانی را می سازد ولی نظارت و واکنشی در برابر کاربردهای غلط صرفی، نحوی و واژگانی زبان فارسی ندارد. مهم تر این که گویش های محلی فارسی می توانند منبع غنی واژه سازی باشند ولی کار مشخص و تحقیقی در باره توانمندسازی زبان فارسی با استفاده از ظرفیت های گویش های محلی (خراسانی، سمنانی، لری، کرمانی، مازنی، گیلکی و تاتی و ......) انجام نشده. وقت آن است که برخی اساتید به جای پرداختن به تاریخ ادبیات فارسی به زبان کنونی فارسی با دید زبان شناختی بنگرند.
زبان پارسی خیلی وقته منقرض شده حضرت آقا ،متن خودتونو یه نگاهی بندازید متوجه میشید 90% واژه ها عربیه برای بعضیاش دیگه معادل فارسی پیدا نمشه چون از ریشه از بین بردینش همین دو تا جمله ی من بیشتر از نصفش عربیه ،این ربطی به دین نداره میشد هم مسلمون باشیم هم زبانمونو حفظ کنیم ،شما هم نمبخواد زیاد قلن فرسایی کنی اون 10% بقیه ش هم انگلیسی بشه طوری نمیشه خودتو خسته نکن
اخ جون انگلیسی میشیم چه با کلاااااااس
انگلیس ها همانطور که از اسم کشورشان پیداست همه انگل اند😂😂😂😂
دریا جون زدیمت با این انگلیسی گفتنت!!!!
برو غسل کن
من که تا زنده ام فارسی حرف خواهم زد و زبانم را با هیچ چیزی عوض نخواهم کرد!!!!