به گزارش پارس به نقل از افکار نیوز؛ شیخ صدوق(ره) با اسناد خود از محمد بن فضیل نقل می کند که می گفت:
در راه مدینه هنگامی که به منزلگاه (بطن مرّ) رسیدیم من به مرض(عرق مدینی) دچار شدم و پهلو و پایم به شدت درد می کرد.

به مدینه که رسیدیم خدمت امام رضا(ع) رسیدم فرمود: چرا تو را دردناک می بینم تو را چه شده است؟

گفتم: هنگامی که به منزلگاه(بطن مر) رسییم من دچار مرض (عرق مدینی) شدم و پهلو و پایم به شدت درد می کند، پس آن حضرت به پهلویم ( زیربغلم) اشاره فرمود و (دعایی) خواند و مقداری از آب دهان مبارک خود را بر آن مالید، سپس فرمود: از این بر تو باکی نیست و به جای مرضی که در پایم بود نظر افکند و فرمود: (ابوجعفر( امام باقر(ع))) هر یک از شیعیان ما دچار بلایی( مرضی) شود و صبر کند(بی تابی و ناشکری نکند) خدای عزوجل همانند پاداش هزار شهید را به او عنایت خواهد فرمود.

محمد بن فضیل گفت: من به خودم گفتم: به خدا سوگند من از این مرضی که در پایم می باشد بهبود نخواهم یافت .

راوی گوید: او تا پایان عمرش می لنگید ( و ان مرض بهبود نیافت.)