بی‌شک دنیای امروزی در تسخیر تکنولوژی به صورت مطلق به سر می‌برد و ساکنان شهرهای کوچک و بزرگ دهکده‌های جهانی وقتی شب را صبح می‌کنند، با پدیده و نوعی دیگر از تولیدات جدید بشری که به اصطلاح برای آسایش بشر خلق می‌شود، روبه‌رو و مواجه می‌شوند.

در کلان روستای تهران (همان کلان شهر قدیم) نیز این اتفاقات و رخدادها به شکلی نامنظم در حال ظهور هستند، نامنظمی را برای این به کار می‌بریم که از پیش بستر آشنایی با آن فراهم نشده است. به عنوان مثال استفاده از امکانات شهری (پل‌های عابر پیاده ثابت، پل‌های عابر پیاده با پله‌های برقی، بالابر، قطارهای شهری، اتوبوس‌های تندرو شهری، امکانات رفاهی و ورزشی در پارک‌ها، چراغ‌های راهنمایی و رانندگی به شکل دیجیتال و تایمردار، دستگاه‌های خودپرداز، بلیت‌های الکترونیکی، کارت هوشمند سوخت، دستگاه POS، گوشی‌های هوشمند، تبلت، رایانه همراه، فلش حافظه و هزاران برنامه و اپلیکیشن، خدماتی و رفاهی ...) که هر ساعت وارد چرخه زندگی بشری می‌شود.

در واقع سؤال اصلی در طرح این موضوع به این سمت می رود که چرا با گذشت بیش از 20 سال از ورود این تکنولوژی‌های خدماتی - البته در بازه زمانی بیست سال! - مشتریان و مخاطبان با گروه سنی متفاوت، همیشه باید غافل‌گیر شوند و راهکار اساسی‌تر که همان معرفی اولیه در مقاطع تحصیلی است، اتفاق نمی‌افتد؟

نکته قابل اهمیت دیگر که موضوع اصلی این مطلب است و می‌بایست چرایی آن پاسخ داده شود، با محور دوری تمام این اتفاقات بدون در نظر گرفتن آموزش‌های لازم در رفتار فرهنگی صحیح است که عواقب آن همچنان دامن‌گیر مسئولان و مدیران شهری شده است. نمونه بارز آن تلاشی است که سازمان‌ها و نهادهای مختلف برای آموزش شهروندی پس از ورود و استقرار این تجهیزات انجام می‌دهند و چالش‌ها و بحران‌ها یک پیام بسیار رسا دارد که در چند کلمه خلاصه می‌شود:

چشم‌انداز و دورنمایی از آینده نداریم

در این بین سهم مشارکت اجتماعی در تبلیغ و ترویج هنر به عنوان یکی از ترین عناصر در دسترس و تأثیرگذار کاملاً مغفول مانده است، به شکلی که اکثر مسئولان و مدیران مرتبط به فضای هنری و فرهنگی در تعاریف اولیه آن نیز دچار مسئله می‌شوند و یا تعابیر اشتباهی را به مخاطبان خود منتقل می‌کنند و این در حالی است که در کمی دورتر از این سرزمین با رصد کردن توانمندی‌های تاریخی این سرزمین بسیاری از تجربیات گذشته ما را با نام خود و برای خود به ثبت رسانده و در عصر تکنولوژی بهترین بهره را می‌برند.

بی‌شک می‌بایست تجربه گفتن نمی‌دانم و باید بیاموزم را در هر رده سنی و در این شرایط خاص یکی از ویژگی‌های بشر توسعه یافته بدانیم و از هر زمان برای آغازش استفاده کرد. شاید از آن روز چشم‌اندازی درست و راهبردی برای آیندگان رقم خورد.

وحید لک، بازیگر، کارگردان و مدیر فرهنگی