ساعت۲۰فقط به جام جهانی برزیل فکر کنید
لبنان تیم بزرگی نیست ولی بازی امروز مقابل این تیم را باید از پشت آگراندیسمان تماشا کرد؛ این مسابقه نیاز به بزرگنمایی و شاخ و برگ دادن دارد چون سرنوشت رفتن یا نرفتن به جام جهانی در گرو این مسابقه است.
به گزارش پارس ، به نقل از رجا، در گذشته ای نه چندان دور، میروسلاو بلاژویچ و بعد از او برانکو ایوانکوویچ همواره در مواجهه با تیم هایی که روی آنها برچسب درجه دو یا سه خورده بود، سعی در مهم جلوه دادن حریف داشتند. آنها مدام از پیشرفت و توسعه فوتبال در آسیا و کم شدن فاصله ها سخن می گفتند، درحالی که مربیان ایرانی و منتقدان تیم ملی بر این باور بودند که تیم هایی مثل لبنان، اردن، عمان، بحرین، یمن و حتی قطر در حد و اندازه فوتبال ایران نیستند و ما همواره این تیم ها را با جشنواره ای از گل بدرقه کرده ایم.
در این جدال، که بخشی از آن نشأت گرفته از تقابل مربیان ایرانی و خارجی بود، یکی از حامیان برانکو ایوانکوویچ که در زمره کارشناسان روشنفکر آن روزهای فوتبال ایران بود، در مصاحبه ای مفصل مقابل منتقدان ایستاد و گفت: « دوره ۱۷ گل به مالدیو زدن به پایان رسیده است. »
این مرتضی محصص بود که به عنوان مدرس فوتبال آسیا، از چگونگی رشد، توسعه و طرح هایی مثل آسیاویژن مطلع بود و می دانست که در آینده ای نه چندان دور، شاهد ظهور تیم های جدید در قاره آسیا خواهیم بود که تنه به تنه مدعیان ثابت و پرادعا خواهند زد.
امروز چیزی حدود ۸ سال از آن بحث و جدل ها گذشته. در قهرمانی جام جهانی عربستان، کره شمالی، چین و بحرین را در مرحله اول حذف شده می بینیم، پس واقعیتی پیش روی ما قرار گرفته که نشان می دهد ادعای مربیان سابق تیم ملی صحت داشت و اختلاف ها تا چه اندازه در فوتبال آسیا کم شده و تیم هایی را در راه رسیدن به جام جهانی پیش رو می بینیم که در گذشته در زمره تیم های درجه دو یا سه آسیا هم نبودند، لبنان یکی از آنهاست.
این تیم در بازی های پیش مقدماتی، با کره جنوبی، کویت و امارات همگروه بود اما صعود کرد. آنها هنگامی نگاه ها را به خود جلب کردند که در آخرین مسابقه خود، کره جنوبی را شکست دادند تا به مرحله پایانی مقدماتی برسند؛ اگرچه در این مرحله، لبنانی های تازه وارد به جایی نرسیدند ولی شگفتی هایی خلق کردند. پیروزی لبنان مقابل ایران در بیروت، جامعه فوتبال ایران را شوکه کرد و موج سنگینی از انتقادات روانه تیم ملی و کارلوس کی روش شد.
آنها پیش از شکست دادن ایران، ازبکستان را هم متوقف کرده بودند. نتایج این تیم مقابل قطر و ازبکستان در بازی های بعدی هم نشان می دهد که لبنان تنها با یک گل مقابل این تیم ها تن به شکست داده و با حداقل فاصله بازی ها را باخته است.
زمانی که تیم ملی ایران در دوحه یکی از حساس ترین بازی های خود را برگزار می کرد و نتیجه بدون گل مساوی جلو می رفت و ما با اضطراب و نگرانی در انتظار تنها یک گل بودیم تا ۳ امتیاز را از قطر بقاپیم، گزارشگر تلویزیونی با حیرت اعلام کرد که لبنان با یک گل از کره جنوبی جلو افتاده است. آنها تا دقیقه ۹۶ کره را شکست داده بودند اما روی یک حادثه دروازه این تیم باز شد تا بازی مساوی شود؛ لبنان یقه کره را هم گرفت.
حالا ماییم و تیمی که در ظاهر بزرگ نیست و نباید دردسری برای تیم ملی در تهران ایجاد کند و دیگر شانسی هم برای صعود ندارد اما همین تیم هایی که ما آنها را کوچک می پنداشتیم باعث شده اند تا امروز با استرس مقابل لبنان قرار بگیریم. همین لبنان در بیروت بازی را از ما برد و همین قطر بود که در تهران ۲ امتیاز را از چنگ ما درآورد. همه اینها در حرف های رییس جمهور در جمع ملی پوشان هم به وضوح آشکار بود: « لبنان را مثل کره جدی بگیرید… »
اکنون به لبنان چگونه نگاه کنیم؟ تیمی بدون شانس و بی انگیزه که آمده تا آخرین بازی اش را هم سپری کند و به کشورش بازگردد یا تیمی که می خواهد با شگفتی سازی، جایگاهش را در فوتبال آسیا ارتقا بخشد؟
سرمربی تیم لبنان در مصاحبه مطبوعاتی دیروز خود اعلام کرد که تیم اصلی اش را به تهران نیاورده و شانسی هم برای پیروزی ندارد اما وقتی به این تیم نگاه می کنیم، چیز دیگری می بینیم. آیا سرمربی یک تیم در یک مسابقه رسمی با حرف هایش سعی در کوچک کردن تیمش دارد یا سیاستی پشت این حرف ها نهفته است؟
لبنان حذف شده است اما می خواهد اعتبارش را حفظ کند؛ اینکه آنها استرس صعود و حذف را با خود ندارند شاید باعث بی انگیزگی بازیکنان این تیم باشد ولی از طرفی بی دغدغه بازی کردن و بی محابا حمله کردن هم حالت دیگر این تیم است.
امروز ساعت ۲۰ یک بازی بزرگ در انتظار تیم ملی است؛ این مسابقه بازیکنانی را می طلبد که برای رسیدن به جام جهانی جنگجو و جسور باشند و البته تماشاگرانی که بدانند لبنان و کره، هیچ فرقی با هم ندارند چون اگر این بازی را نبریم، شاید در روز آخر همه داشته های مان بر باد برود.
امروز هم مثل بازی با کره، مثل آن روز که اتحاد و همدلی در زمین و روی سکوها موج می زد، یکصد هزار هوادار - نه تماشاگر- نیاز داریم که عرصه را بر لبنان تنگ کنند. ما برای آنکه آسوده به کره سفر کنیم، نه فقط ۳ امتیاز که گل های زیاد از این بازی می خواهیم.
سرنوشت صعود تا امروز دست خودمان است؛ این بازی را بزرگ ببینیم و در آخرین مسابقه ای که در تهران داریم، یک گام بزرگ به سوی برزیل برداریم. تیم ملی امروز نیازمند همه است؛ همه ما که رفتن به جام جهانی را آرزو داریم.

ارسال نظر