به گزارش پارس نیوز، آیت‌الله سید مجتبی خامنه‌ای فرمانده معظم کل قوا در دیدار اخیر با فرماندهان ارشد نیروهای مسلح، پاسخ به هر سطح و نوع تهدید را فوری و مؤثر و بدون محدودیت جغرافیایی دانستند. ایشان همچنین بر تقویت معماری اطلاعات نظامی، تعمیق دفاع بومی در دو حوزه «دکترین» و «تاکتیک»، توسعه توانمندی‌های روزآمد دفاعی و امنیتی با بهره‌گیری از فناوری‌های نوین و تقویت بنیه معنوی و پشتیبانی نیروهای مسلح تأکید کردند.

تأکید هم‌زمان بر دکترین و تاکتیک، نشان می‌دهد که موضوع صرفاً ارتقای تجهیزات یا افزایش توان فنی تسلیحات نیست؛ بلکه بازنگری در چارچوب کلان به‌کارگیری قدرت نظامی و شیوه اجرای عملیات نیز مورد توجه قرار دارد. دکترین، مبانی و اهداف کلان دفاعی و نظامی را تعیین می‌کند و تاکتیک‌ها چگونگی اجرای آن در میدان عمل را شکل می‌دهند. از این منظر، تعمیق دفاع بومی در این دو حوزه می‌تواند به معنای بازتعریف شیوه شناسایی تهدید، انتخاب اهداف و طراحی پاسخ متناسب با شرایط جدید باشد.

این رویکرد در امتداد تغییراتی قرار می‌گیرد که پس از جنگ ۱۲ روزه در دکترین دفاعی ایران مطرح شد. در آن مقطع، با توجه به تجربه رویارویی مستقیم با آمریکا و رژیم صهیونیستی، بازنگری در رویکرد دفاعی کشور و حرکت از الگوی متکی بر بازدارندگی دفاعی به سمت آفند فعال و عملیات سریع و گسترده مورد توجه قرار گرفت. در این چارچوب، صرفاً انتظار برای وقوع حمله و سپس پاسخ به آن، مبنای محاسبات دفاعی نیست و نشانه‌های عینی شکل‌گیری تهدید نیز می‌تواند در ارزیابی‌های امنیتی و تصمیم‌گیری عملیاتی نقش داشته باشد.

در کنار این تحول، ادغام ستاد کل نیروهای مسلح و قرارگاه مرکزی خاتم‌الانبیا(ص) نیز با هدف نزدیک‌تر شدن سطوح راهبردی و عملیاتی تصمیم‌گیری و کوتاه شدن فاصله میان شناسایی تهدید، اتخاذ تصمیم و اجرای عملیات دنبال شده است. این تغییر ساختاری را می‌توان بخشی از تلاش برای افزایش سرعت و هماهنگی در مواجهه با تهدیدهای متنوع و چندوجهی دانست؛ تهدیدهایی که لزوماً به جغرافیای پیرامونی ایران محدود نیستند.

حمله مستقیم آمریکا به تأسیسات هسته‌ای ایران در تیر ماه ۱۴۰۴ نمونه‌ای از گسترش جغرافیای تهدید بود. در این عملیات، بمب‌افکن‌های B-۲ آمریکا از خاک این کشور به سمت اهدافی در ایران پرواز کردند و موشک‌های کروز تاماهاوک نیز از یک زیردریایی آمریکایی در منطقه به سوی اهدافی در ایران شلیک شدند؛ این تجربه نشان داد که تهدید نظامی می‌تواند از فواصل بسیار دور و با اتکا به ظرفیت‌های راهبردی مستقر در خارج از منطقه شکل بگیرد. استقرار ناوهای هواپیمابر، ناوشکن‌ها و دیگر تجهیزات نظامی آمریکا در منطقه نیز بخشی از همین معادله است.