سرانجام مذاکره چه خواهد بود؟
به گزارش پايگاه خبري تحليلي «پارس»، يك كاربر شبكه هاي اجتماعي نوشت:
هم اوباما و هم روحانی ابروی سیاسی خود را داخل کشورهایشان روی این مذاکرات گذشته اند و گذشته هم نشان میدهد هر دو تمایل به نتیجه دادن مذاکرات دارند. این وسط هم اگر ایران و آمریکا به توافق برسند، بقیه کشورها شاید مثل فرانسه سنگ اندازی کنند ولی نمی توانند از توافق نهایی جلوگیری کنند. اما شکاف زیادی بین موضع دو کشور وجود دارد:
۱. ایران: ظاهرا ایران میخواهد که توانایی غنی سازی حداقل ۱۰۰ هزار سانتریفوژ داشته باشد تا سوخت نیروگاه بوشهر را تولید کند. اما با این تعداد، ایران ظرف چند هفته مقدار مواد لازم برای یک بمب را خواهد ساخت و اگر برنامه مخفی داشته باشد، میتواند موقع نیاز بازرسان را اخراج و بمب بسازد.
۲. آمریکا: ایران فقط چند صد سانتریفوژ داشته باشد و در بدترین حالت بیش از ۲۰۰۰ سانتریفوژ باقی نماند. یعنی برنامه غنی سازی ایران نمادین باشد و در صورت اراده چند ماه با ساخت بمب فاصله داشته باشد.
واضح است این شکاف جز با کوتاه آمدن یک طرف قابل پر کردن نیست. متاسفانه گذر زمان این را نشان میدهد که طرف ایرانی کوتاه میآید بدون امتیاز گرفتن. مثلا دور پیش ایران قبول کرد که برداشتن تحریمها مرحله به مرحله باشد. اکنون هم که صحبت از پذیرفتن محدودیت طی مدت زمانی خاص است. اما مشخص نیست چه امتیازی گرفته اند؟ درست است که ایران از تحریمها خیلی آسیب دیده ولی غرب هم هیچ راهی جز کنار آمدن با ایران ندارد. اقتصاد غرب یک جنگ ۲ ترلیون دلاری دیگر را نمی تواند تحمل کند. دولت مردان ما باید با ابتکار عمل اجازه ندهند محدودیت بی مورد پذیرفته شود. مثلا همان طرحی که قبلا با ترکیه و برزیل پیشنهاد شد شاید ظرفیت داشته باشد. یعنی غنی سازی خارج خاک ایران و در محدوده قدرت متحدین غربی اما با استلزام حقوقی کافی که ناتوانند هر کاری انجام دهند. خلاصه امیدوارم دولت روحانی که ابروی خود را روی رفع تحریمها گذشته است، به خاطر مشکلات و وعدههای خود از منافع ملی نگذارد

ارسال نظر