ناگفتههای هومن سیدی در «همرفیق»؛ داستان واقعی داوود اشرف سریال وحشی چگونه شکل گرفت؟
آیا داستان سریال وحشی واقعی است؟ بررسی شباهتهای ترسناک این سریال با پرونده مخوف «اشرف پروانه». وقتی واقعیت از تخیل هومن سیدی و جواد عزتی فراتر میرود.
برای درک عمق فاجعهای که امروز در سریالهای شبکه نمایش خانگی میبینیم، باید کمی به عقب برگردیم؛ به شبی که هومن سیدی مهمانِ شهاب حسینی در برنامه محبوب «همرفیق» بود. در ظاهر، همهچیز گرم و صمیمی به نظر میرسید. صدای خندهها استودیو را پر کرده بود و خاطراتِ دوران جوانی مرور میشد. اما اگر با دقت یک روانشناس یا کسی که عادت به مطالعهی جزئیات یک پرونده جنایی واقعی دارد به آن برنامه نگاه کنید، متوجه لایههای پنهانی از غم و خشم در نگاه هومن سیدی میشدید.
او آن شب، لابهلای شوخیهایش، جملاتی کلیدی دربارهی "جامعه"، "انسان" و "شرایط" بر زبان آورد. او از جهانی حرف میزد که در آن، آدمها لزوماً سفید یا سیاه نیستند؛ بلکه این "شرایط" است که رنگ آدمها را تغییر میدهد. آن زمان، شاید مخاطبان تصور میکردند که اینها صرفاً دیدگاههای هنری کارگردانی است که تازه از ساخت سریال موفق و پرهزینهی «قورباغه» فارغ شده است. اما حالا، با انتشار اثر جدید، تکاندهنده و به شدت واقعگرایانهی او یعنی «سریال وحشی»، پازلها کنار هم چیده شدهاند. مشخص شد که آن صحبتها در همرفیق، تنها مقدمهای آرام برای فعالیت های او در ژانر جنایی بوده است. طوفانی که قرار بود نه با تخیل، بلکه با واقعیتِ عریان به صورت مخاطب سیلی بزند.
سریال «وحشی»؛ از بازیگران تا زمان پخش
قبل از اینکه به کالبدشکافی داستان واقعی و هولناک پشت این اثر بپردازیم، بهتر است نگاهی به ویترین جذاب این سریال بیندازیم. اگر شما هم از طرفداران فیلم و سریالهای جنایی هستید، قطعاً میدانید که هومن سیدی که پیشتر با «قورباغه» استاندارد جدیدی را تعریف کرده بود، این بار با تیمی قدرتمندتر بازگشته است.
- کارگردان و نویسنده: هومن سیدی
- بازیگران اصلی: ستارهی بیچونوهضای این سریال، جواد عزتی است که در نقشی کاملاً متفاوت و جدی (نقش داوود/علی اشرف)، سیمایی از یک مرد شکستخورده را به تصویر میکشد. در کنار او، نگار جواهریان در نقش «رها» (وکیل و زنی با پیچیدگیهای خاص) و بازیگرانی همچون صابر ابر، آتنه فقیهنصیری، پانتهآپناهیها و خود هومن سیدی در فصل دوم حضور دارند که وزنهی دراماتیک اثر را بالا بردهاند.
- زمان پخش: این سریال به صورت اختصاصی از پلتفرم فیلمنت پخش میشود و قسمتهای جدید آن هر دوشنبه ساعت ۸ صبح در دسترس مخاطبان قرار میگیرد. دوشنبههایی که حالا برای مخاطبان، بوی خون و تعلیق میدهد.
اما این ویترینِ زیبا، پوششی است بر یکی از تلخترین واقعیتهای تاریخ معاصر ایران. داستانی که جواد عزتی بازی میکند، صرفاً یک سناریوی کاغذی نیست؛ بلکه بازآفرینی رنجهای مردی است که واقعاً نفس میکشید.
فصل اول وحشی: سقوط یک انسان معمولی؛ داستان «علی اشرف پروانه»
اگر در سریال «قورباغه» با فضایی سورئال، مادهای جادویی و خشونتهای فانتزی روبرو بودیم، در «وحشی» هومن سیدی دوربینش را به کثیفترین و واقعیترین بخشهای شهر برده است. اینجا دیگر خبری از ویلاهای لوکس و ماشینهای گرانقیمت نیست. داستان «وحشی»، داستان مسخ شدن است. داستان مردی که نه قاتل به دنیا آمده بود و نه ذاتاً شرور بود؛ اما چرخدندههای بیرحم زندگی، او را به سمتی هُل دادند که راهی جز "وحشی شدن" برایش باقی نماند.
بسیاری از منتقدان اجتماعی و کسانی که حافظهی تاریخی دقیقی دارند، بلافاصله پس از تماشای قسمتهای ابتدایی، متوجه شباهتِ عجیب و دردناک خط داستانی این سریال با سرگذشت تلخ و واقعی «علی اشرف پروانه» شدند. برخلاف بسیاری از پروندههای جنایی که رسانهها آنها را با تیترهای زرد "قاتلِ بیرحم" یا "شیطان مجسم" منتشر میکنند، پروندهی علی اشرف پروانه جنس دیگری دارد. او نماد یک "قربانی" است که تبدیل به "مجرم" میشود.
در داستان واقعی سریال وحشی، علی اشرف، مردی بود که مثل هزاران نفر دیگر، آرزوهای سادهای داشت. او میخواست زندگی آبرومندانهای بسازد، اما گرفتار گرداب بدهی، فشار سیستمهای مالی فاسد و تهدیدهای بیرونی شد. اسناد و روایتهای موجود نشان میدهد که او بارها تلاش کرد تا از مسیری که در آن افتاده بازگردد، اما هر بار درها به رویش بستهتر شد. سریال وحشی با ظرافت تمام نشان میدهد که چگونه یک انسان معمولی، پلهپله و بدون اینکه بخواهد، از مقام انسانیت سقوط میکند. تطبیق دادن لحظه به لحظهی سکانسهای سریال با آنچه در واقعیت بر سر علی اشرف آمد، برای هر مخاطبی دردناک است. اگر گزارشهای تحقیقی و تحلیلهای مستند مربوط به را که در منابع معتبر منتشر شده مطالعه کنید، متوجه میشوید که واقعیت حتی از درام سینمایی هم تلختر است. نویسنده و کارگردان سعی کردهاند با افزودن عناصر نمایشی، داستان را قابلتحمل کنند، اما زندگی واقعی علی اشرف پروانه، فاقد هرگونه موسیقی متن و کاتهای کارگردانی بود؛ سراسر درد بود، استیصال بود و جبر.
فصل دوم وحشی: توهمِ رهایی؛ وقتی «بازگشت» تنها راه نجات است
اگر فصل اول «وحشی» روایتگر سقوط ناخواسته و لغزش اجباری یک انسان معمولی به قعر دره جرم و جنایت بود، فصل دوم با یک سراب دردناک آغاز میشود: سراب آزادی. چهار قسمت ابتدایی این فصل، پتکی سنگینتر بر سر مخاطب میکوبد و نشان میدهد که برای کسی که یکبار مُهر «خلافکار» بر پیشانیاش خورده، بیرون آمدن از زندان لزوماً به معنای رهایی نیست؛ بلکه آغاز دورانی تازهتر از شکنجهی روانی است.
داوود اشرف، با طناب پوسیدهی پولهای «خسرو» (با بازی هومن سیدی) موقتاً از چاه زندان بیرون کشیده میشود. او در ابتدای این فصل، هنوز کورسویی از امید به «آدم بودن» دارد. تلاش مذبوحانهی او برای فاصله گرفتن از لجنزار باند مواد مخدر، اصرارش بر خروج از سیستم فاسد خسرو، و تقلای دردناکش برای ترمیم رابطهی از دسترفته با «رها»، همگی نشانههایی از آخرین نفسهای انسانیت در وجود اوست. او میخواهد ثابت کند که هنوز هم میتواند همان مرد سادهی سابق باشد که دغدغهاش خریدن سقفی برای پدرش است.
اما سریال در این فصل، بیرحمتر از قبل عمل میکند. جامعه، اقتصاد فلجکننده و نگاههای سنگین اطرافیان، به داوود دهنکجی میکنند. وقتی رها او را پس میزند و وقتی جیب خالیاش توان خریدن کوچکترین آبرو برای پدرش را ندارد، داوود میفهمد که در این شهر، برای "توبهکرده" جایی نیست.
دردناکترین و کلیدیترین نقطه عطف فصل دوم تا بدینجا، لحظهای است که استیصال مطلق، جایگزین امید میشود. بازگشت سرافکنده و ملتمسانهی داوود به سراغ خسرو، دیگر نه یک لغزش ناگهانی، بلکه یک «انتخاب تراژیک» است. او با اصرار برای بازگشت به باندی که از آن گریخته بود و با گفتن جملهی هولناکِ «حاضرم هر کاری بکنم»، عملاً حکم مرگ روح خودش را امضا میکند. فصل دوم، داستان پذیرش این حقیقت تلخ است که گاهی سیستم چنان راه را بر انسان میبندد که برای فیزیکی زنده ماندن، باید روح را کُشت و تماموکمال، قواعد بازی «وحشی»ها را پذیرفت.
ضیافت خون و جنون: فصل سوم و چهارم سریال وحشی ساخته میشود
شامگاه دوشنبه ۲۴ آذر، در حالی که اتمسفر سنگین و ملتهب سریال «وحشی» با آغاز فصل دوم دوباره بر دوشنبههای پلتفرم فیلمنت سایه افکنده بود، پردیس سینمایی کورش میزبان خالقان این اثر و خیل عظیمی از مخاطبانی بود که برای تماشای سقوط ادامهدار داوود اشرف لحظهشماری میکردند.
در این اکران مردمی که با حضور هومن سیدی (نویسنده، کارگردان و بازیگر کلیدی فصل جدید)، محمدرضا صابری (تهیهکننده) و ستارهی بیبدیل سریال، جواد عزتی برگزار شد، خبری مهمتر از اکران قسمت اول دهانبهدهان چرخید: روایت «وحشی» قرار نیست به این زودیها تمام شود.
جواد عزتی و رونمایی از نقشهی راه طولانی داوود اشرف
جواد عزتی، بازیگری که با هنرمندی تمام، استیصال و فروپاشی شخصیت داوود اشرف را به تصویر کشیده، در میان استقبال پرشور هواداران، رسماً اعلام کرد که پروندهی این سریال قطورتر از تصورات اولیه است. او با تأیید پایان فیلمبرداری فصل دوم، آب پاکی را روی دست مخاطبان ریخت و گفت: «سریال وحشی در ۴ فصل طراحی شده است.»
این خبر به این معناست که آنچه تاکنون از زندگی پرفرازونشیب و الهامگرفته از واقعیتِ این کارگر ساده دیدهایم، تنها نیمی از ماجراست. عزتی همچنین خبر داد که پیشتولید فصل سوم سریال وحشی آغاز شده و به زودی دوربینهای هومن سیدی برای ثبت ادامهی این تراژدی روشن خواهند شد. البته، مخاطبان باید خود را برای وقفهای مشابه فاصلهی فصل یک و دو، میان فصول آینده نیز آماده کنند؛ وقفهای که شاید برای هضم وقایع سنگین سریال ضروری باشد.
وعدهی تفاوت؛ وقتی فصل دوم پوست میاندازد
محمدرضا صابری، تهیهکننده اثر نیز در این مراسم، بر نکتهای تأکید کرد که مخاطبان تیزبین در همان قسمتهای ابتدایی فصل دوم متوجه آن شدهاند: «فصل دوم وحشی، بسیار متفاوت از فصل یک است.»
اگر فصل اول، داستان یک سقوط ناخواسته بر اثر اتفاق بود، فصل دوم (با حضور پررنگ و تأثیرگذار خودِ هومن سیدی در نقش خسرو)، داستان انتخابهای اجباری در یک سیستم فاسد است. صابری با دفاع از تمام لحظات سریال، نوید اثرگذاری تکتک قسمتها را داد.
حالا مخاطبان میدانند که قرار است برای مدتی طولانی، دوشنبهشبها ساعت ۸، شاهد ادامهی مسیر دردناک مردی باشند که جامعه و شرایط، ذرهذره انسانیت را از او گرفتند تا «وحشی» متولد شود؛ روایتی که سایهی سنگین واقعیت بر سر آن، تماشایش را نفسگیرتر میکند.
پارادوکس همذاتپنداری؛ چرا ما طرفدار مجرم میشویم؟
شاید برای مخاطب عام سوال باشد که چرا ما با شخصیت اصلی سریال وحشی (یا نمونهی واقعیاش علی اشرف) همذاتپنداری میکنیم؟ چرا با اینکه او دست به کارهای خلاف میزند، قانون را میشکند و خشونت میورزد، نمیتوانیم از او متنفر باشیم؟ چرا دلمان میخواهد او فرار کند یا نجات پیدا کند؟
پاسخ در مفهوم عمیق "روانشناسی جبر" نهفته است. هنر هومن سیدی (و تراژدیِ داستان علی اشرف) در این است که مخاطب را در جایگاه قاضی قرار نمیدهد، بلکه او را در جایگاه متهم مینشاند. سریال از ما میپرسد: «اگر تو جای او بودی؛ اگر تمام درها به رویت بسته میشد؛ اگر جان عزیزانت در خطر بود و هیچ پناهی نداشتی، چه میکردی؟» وقتی مخاطب میبیند که راهِ فراری وجود ندارد، خودش را جای شخصیت میگذارد. ما در این داستانها، نه با یک "هیولا" یا "سایکوپات" (که از آزار دیگران لذت میبرد)، بلکه با یک "انسان شکستخورده" و "زخمی" طرفیم. این همان فرمولی است که در شاهکارهایی مثل «بریکینگ بد» هم دیدهایم، اما این بار با طعم تلخ واقعیت ایرانی. همذاتپنداری ما، در واقع نوعی اعتراف ناخودآگاه به شکنندگی انسان در برابر طوفان حوادث است.
عروسکگردانان نامرئی؛ نقش ساختارهای پنهان
نکتهی کلیدی و بسیار مهمِ دیگری که هم در تحلیل داستان سریال وحشی و هم در کالبدشکافی واقعیت زندگی علی اشرف پروانه باید به آن توجه کرد، نقش مخرب ساختارهای بیرونی است. افرادی مثل علی اشرف، معمولاً به تنهایی تصمیم به سقوط نمیگیرند؛ بلکه توسط اهرمهای فشار قدرتمند و نامرئی به سمت دره هُل داده میشوند.
در یک تحلیل جامعهشناختی دقیق، متوجه میشویم که همیشه پای سازمان های تبهکار، شبکههای نزولخواری کلان و گروههای زیرزمینی در میان است که از استیصال و ضعف مالی افراد سوءاستفاده میکنند. این سازمانها با شناسایی طعمههای خود (افراد آبرودار اما بدهکار)، ابتدا با چهرهای دوستانه وارد میشوند و سپس با گروگان گرفتن "زندگی"، "چکها" و "آبرو"ی افراد، آنها را به مهرههای اجرایی و گوشبهفرمان خود تبدیل میکنند.
در داستان واقعی، علی اشرف پروانه نه یک رئیس باند بود و نه یک طراح پلید جنایت؛ او صرفاً مهرهای بود که در بازی بزرگان لِ شد. سیستمهای تبهکاری دقیقاً مثل یک اختاپوس عمل میکنند؛ آنها در سایه میمانند و افرادی مثل علی اشرف را به خط مقدم خطر میفرستند. سریال وحشی به خوبی و با جسارت تمام، این "اسارتِ نامرئی" را به تصویر کشیده است. اینکه چطور یک فرد برای نجات خانوادهاش از فقر یا تهدید، ناچار میشود روحِ خودش را تکهتکه بفروشد.
حقیقت؛ تلختر از هر سناریو
سینماگرانی مثل هومن سیدی، وظیفهی دشواری بر دوش دارند. آنها باید بر لبهی تیغ راه بروند؛ از یک سو باید داستانی جذاب تعریف کنند تا مخاطب را پای نمایشگر نگه دارند و از سوی دیگر، باید به "حقیقت" وفادار باشند. اما گاهی حقیقت آنقدر سنگین و عریان است که هیچ قابی توان تحمل آن را ندارد.
ماجرای علی اشرف پروانه، تنها یک نمونه از هزاران پروندهای است که در بایگانیهای خاکخوردهی دادگستری یا در حافظهی جمعی مردم مناطق خاص باقی مانده است. پروندههایی که نشان میدهند مرزِ بینِ "شهروند محترم" بودن و "مجرم تحت تعقیب" شدن، گاهی به باریکی یک امضا، یک اعتماد اشتباه یا یک بدشانسی بزرگ است. وقتی خندههای هومن سیدی در همرفیق را با گریههای خاموشِ شخصیت اصلی سریال وحشی (جواد عزتی) مقایسه میکنیم، متوجه میشویم که فاصلهی کمدی و تراژدی در زندگی واقعی بسیار کم است. شاید پیام اصلی این سریال و بازخوانی این پروندهی واقعی، همین باشد: «قضاوت نکنیم، چون ما فقط بخشی از داستان را میدانیم، نه تمام فشاری که بر شانههای یک مرد سنگینی کرده است.»
دانلود رایگان سریال وحشی
شاید شما هم جزو آن دسته از مخاطبانی باشید که به دنبال دانلود رایگان سریال وحشی میگردید. این سریال با داستان پرکشش و تیم بازیگری قدرتمندش، خیلیها را مشتاق تماشا کرده است؛ اما بیایید رو راست باشیم، آیا واقعاً چیزی به نام «رایگان» در دنیای تولید آثار هنری وجود دارد؟
واقعیت این است که تولید سریالی با این کیفیت، هزینه و زحمت شبانهروزی صدها نفر را میطلبد. دانلود غیرقانونی و رایگان، نه تنها نادیده گرفتن حقوق مادی و معنوی سازندگان است، بلکه مستقیماً به چرخهی تولید آثار باکیفیت در سینما و شبکه نمایش خانگی ضربه میزند.
بهترین راه تماشا: حمایت قانونی و لذت باکیفیت
اگر واقعاً از تماشای آثار هومن سیدی و بازی درخشان جواد عزتی لذت میبرید و دوست دارید شاهد تولید فصلهای بعدی این سریال و آثار مشابه باشید، بهترین و تنها راه درست، تماشای قانونی آن است.
برای تماشای سریال «وحشی» کافیست به پلتفرم فیلمنت (Filmnet) مراجعه کنید. شما میتوانید با خرید اشتراک این پلتفرم، نه تنها به تمامی قسمتهای این سریال، بلکه به آرشیوی عظیم از فیلمها و سریالهای روز ایران و جهان دسترسی داشته باشید.
با خرید اشتراک قانونی:
- از تماشای سریال با بالاترین کیفیت تصویر و صدا لذت میبرید.
- مطمئن هستید که هزینهی پرداختی شما، مستقیماً صرف حمایت از هنرمندان و تولید آثار فاخرتر خواهد شد.
- دیگر نگران لینکهای خراب، تبلیغات آزاردهنده و خطرات امنیتی سایتهای دانلود غیرمجاز نخواهید بود.
سخن پایانی
در نهایت، آثاری مثل سریال وحشی، فراتر از یک سرگرمی آخر هفته هستند. آنها آینههایی شفاف و بیرحم هستند که در برابر جامعه قرار میگیرند تا زشتیها، زخمها و عفونتهای پنهان را نشان دهند. اگر پس از دیدن این سریال، احساس غم، خشم یا ترحم کردید، بدانید که این احساسات واقعی است؛ چون ریشهی این داستان در خاک واقعیت دوانده شده است.
برای کسانی که میخواهند فراتر از لایهی سطحیِ فیلم و سریال، به عمقِ ماجرا پی ببرند و بدانند که سیستمهای پیچیدهی جرم و جنایت چگونه یک انسان را میبلعند، مسیر روشنی وجود دارد: مطالعهی منابعِ دستاول و تحلیلهای بیطرفانه. چرا که حقیقت، همیشه آموزندهترین داستان است.
ارسال نظر