کد خبر: 38031 0

حسین درخشان ضد انقلاب مقیم کانادا بود که سال ۸۷ پس از بازگشت به ایران، بازداشت و به جرم‌ همکاری با دولت‌های متخاصم، تبلیغ علیه نظام اسلامی، تبلیغ به نفع گروهک‌های ضد انقلاب، توهین به مقدسات و راه اندازی و مدیریت سایت‌های مبتذل و مستهجن به ۱۹ سال زندان محکوم شد.

به گزارش پارس به نقل از فارس، حسین درخشان که ۵ سال است برای گذراندن دوره محکومیت ۱۹ ساله اش در زندان اوین به سر می برد، در نامه ای خطاب به فرناز قاضی زاده مجری بی بی سی فارسی مطالبی را مطرح کرده است که شرح کامل این نامه از نظرتان می گذرد:

به نام حق

خانم فرناز قاضی زاده، دوست و همکار قدیمی،

سلام بر تو و خانواده ی گرامی ات. کاش بجای زندان اوین، این نامه را از روی نیمکت های مورد علاقه ام کنار بی. اف. آی (موسسه فیلم بریتانیا) در کرانه ی جنوبی رودخانه ی تِیمز می نوشتم تا تو و خوانندگانِ دیگر فکر نکنید حبس پنج ساله ی من تاثیری در محتوای این نوشته دارد. اتفاقا خوب است نگاهی به یکی از آخرین نوشته های وبلاگم، پیش از اینکه در آبان ۱۳۸۷ بازداشت شوم، بیندازی که دقیقا همین مضمون را داشت؛ به بهانه ی اخراج رفیقمان مهدی جامی از رادیو زمانه و با تیتر: « نان خورهای دولت های متخاصم، بیدار شوید» . ۱

یازده آبان هشتاد و هفت نوشته بودم: « دوستان روزنامه نگار رفرمیستی که سرشان را توی برف کرده اند و فکر می کنند رسانه ای که تمام پولش را یک دولت بدهد می تواند مستقل باشد، بهتر است بیشتر از این خودشان را گول نزنند. همین تلویزیون بی. بی. سی فارسی هم که قرار است راه بیفتد و آب از لب و لوچه ی خیلی از شماها راه انداخته است هم تمام خرجش از دولتی می آید که می خواهد با تحریم اقتصادی خانواده و مردم و کشور شما را نابود کند. شرف و آبروی خودتان را نفروشید و وقتی کار یادگرفتید به ایران برگردید. فضای رسانه ای در ایران هرگز از این بازتر نبوده است و برای همه ی شما کار و موقعیت در ایران هست. هرچند کمی سخت تر از بی. بی. سی، ولی در عوض عذاب وجدان نخواهید داشت. وقتی در ناباوری محض، صدا و تصویر عبدالمالک ریگی یا رهبران پژاک یا امثال آن را از بی. بی. سی فارسی دیدید، می فهمید چه می گویم. شما فعلا مست و سرخوش از معاشرت با موبورها و چشم آبی ها، یادتان رفته است که تاریخِ چیزی به نام استعمار هرگز پایان نیافته است. امیدوارم وقتی این مستی از سرتان می پرد، با خودتان روراست باشید. »

حتما یادت هست که پس از سالها همکاری و دوستی در رسانه های اصلاح طلبان در ایران و رفت و آمد خانوادگی در فرنگ، آخرین بار تو را در آمفی تئاتر خلیلی در زیرزمین دانشگاه سواز لندن دیدم. آنجا، وسط آن جمعیت، با سماجت با تو رودرو شدم و پرسیدم که چرا تو و حتی سینا مُطلبی، که این همه رفیق بودیم و برای آزاد شدنش از بازداشت بیست روزه اش دنیا را به هم ریختم، حالا این قدر آشکارا از من فرار می کنید و جواب دادی: « ما از تو می ترسیم. » منظورت واضح بود. مرا مثل خیلی های دیگر مامور جمهوری اسلامی می دانستید، چون چهارتا مطلب در نقد اصلاح طلبان و در حمایت از امام خمینی و انقلاب اسلامی نوشته بودم. حالا سرنوشت هایمان را ببین.

خیلی چیزها در این پنج سال عوض شده است. از همه مهم تر این که پسر دوست داشتنی ات، مانی، دارد بزرگ می شود و کم کم می فهمد دنیا چه خبر است. کم کم در اثر معاشرت با جوان های فراوان مهاجر لندن می فهمد که استعمار یعنی چه، سرمایه داری چیست، مسلمان یعنی چه، قدرت و هژمونی چیست، و صهیونیزم و اسراییل یعنی چه. دور نیست روزی که او را با چفیه ای فلسطینی دور گردن در بازگشت از یکی از راهپیمایی های بزرگ ضداسراییلی لندن ببینی و تمام بدنت یخ کند. چون فکر نمی کردی پسرت در قلب بریتانیا -و نه ایران- به شکل بسیجی ها از آب درآید. آیا این بقول انگلیسی ها آیرانیک (Ironic) نیست؟

واقعیتی است که بخش مهمی از ساکنان لندن، بخاطر مهاجران انبوه و محیط آکادمیک نسبتا آزاد و سابقه ی طولانی سندیکاهای کارگری و گروه های بانفوذ ضدسرمایه داری اش، تمایلات ظلم ستیزانه ی قابل توجهی دارند. و لابد شنیده و دیده ای که بخاطر همین ویژگی ها، بیشترین جمعیت (به نسبت اروپا) در راهپیمایی های گوناگون لندن بر ضد حمله به عراق، ضد حمله به لبنان، ضد سرمایه داری، ضد بی عدالتی، ضد حمله به غزه -و حتی ضد پوشش جانبدارانه ی بی. بی. سی از اسراییل- شرکت می کند.

خب، اگر پسرت فردا، پس فردا، غمزده و گرفته از دبیرستان برگردد و معلوم شود دوستانش، بخاطر اینکه تو و سینا برای وزارت خارجه بریتانیا کار می کنید، او را اذیت و مسخره کرده اند، چه می کنی؟ اگر بپرسد « مگر ما ایرانی نیستیم، پس چرا شما برای دولتی که با ایران دشمنی می کند کار می کنید» چطور اقناعش می کنی؟ ۲

مطمئنم که خوب این واقعیت ها را می دانی و به هر دلیل این انتخاب فعلی توست. ولی نکته اینجاست که هنوز بسیاری از جوان های روزنامه نگارِ خسته از فضای سیاسی و پرتلاطم ایران، هر شب در آرزوی بیرون آمدن از ایستگاه متروی هالبورن، و قدم زدن در پیاده روهای کینگزوِی به سمت ساختمان بوش هاوس و کارت زدن در آن درهای چرخان و وارد شدن و کار کردن در آن ساختمان قدیمی می خوابند. (فقط امیدوارم در خیالاتشان موقع رد شدن از خیابان های لندن با ماشین هایی که بر عکسِ ایران از سمت راست می آیند، تصادف نکنند. و البته بدانند که مدتی است دیگر در بوش هاوس خبری نیست و همه را تخلیه کرده اند و کل بی. بی. سی رفته به برودکاستینگ هاوس در پورتلند پلیِس! )

همین بچه ها که این قدر در ایران استقلال حرفه ای برایشان مهم است و مثلا حاضر نیستند حتی یک روز برای صدا و سیمای جمهوری اسلامی یا روزنامه های وابسته به حاکمیت کار کنند (مگر اینکه پولش خوب باشد و کسی هم نفهمد! ) ، حاضرند بیایند برای سرویس جهانی بی. بی. سی که حتی در وب سایت دولت بریتانیا، در کنار سرویس مخفی اطلاعاتی (اس. آی. اس) زیر مجموعه ی وزارت خارجه تعریف شده است و همه ی خرج دویست و چهل، پنجاه میلیون پوندی سالانه اش را هم وزارت خارجه (اف. سی. او) می دهد (۳) ، کار کنند. (در همان پورتال دولت بریتانیا خواهی دید که بخش داخلی بی. بی. سی زیر نظر وزارت فرهنگ تعریف شده است. ) ۴

من شرمنده ام که بخشی از رسانه های حکومتی، بجای اینکه با ابزار تاریخ و استدلال منطقی درباره ی بی. بی. سی و کارکرد استعماری اش روشن گری کنند، وارد بازی های غیراخلاقی و زشت و تهمت های اثبات نشدنی شده اند. من از آنها و از بحث هایشان تبری می جویم.

اما سوالم این است که اگر خدای نکرده و به فرض محال (چون فعلا نه جراتش را دارند و نه توانش را) یک روز آمریکا و انگلیس و اسراییل بخواهند به بهانه های دروغین به ایران حمله کنند و متوجه شوی بی. بی. سی هم، درست مانند دوران پیش از جنگ عراق (و دوران ملی شدن نفت در دهه ی ۱۳۳۰) ، دارد به این جوسازی ها دامن می زند و برای حمله ی نظامی به وطن مان زمینه می سازد، چه خواهی کرد؟ می مانی و بر اساس سیاست هایی که از وزیر خارجه – طبق روش اروپایی بطور نامحسوس- ابلاغ می شود، جلوی دوربین با صورتی آهنین از تعداد کشته ها و زخمی های هم وطنانت و تلاش نیروهای « اتحاد» برای کمک به زخمی ها و آسیب دیدگان حرف می زنی؟ شک ندارم که جوابت منفی است. تو و تقریبا تمام بچه هایی که من می شناسم و الان در بی. بی. سی کار می کنید، مثل ابوالقاسم طاهری در زمان ملی شدن نفت، آن قدر عزت و شرف و انسانیت و وطن دوستی دارید که استعفا دهید یا حداقل اعتصاب کنید.

ولی مگر الان جنگ اقتصادی ای که علیه موجودیت ایران راه انداخته اند، کمتر از حمله ی نظامی است؟ خودت که بارها از زبانشان شنیده ای که جنگ نظامی را، بخاطر همبستگی ای که در داخل ایران تولید می کند، مردود می دانند. ولی آیا به نظرت اینکه خانواده ی عزیز در ایران، بخاطر دسترسی نداشتن به ساده ترین امکانات پزشکی، در اثر جنگ اقتصادی ای که بی رحم ترین شیک پوشان عالم با چهار تا امضا و لبخند علیه مردم ما راه انداخته اند، سلامتی شان را از دست بدهند قابل توجیه است؟ تو که هر روز سرت توی خبرهاست بهتر می دانی که در تاریخ سابقه نداشته است که بانک مرکزی کشوری تحریم شده باشد و عملا تمام راه های انتقال پول و ارز را به آن ببندند. مگر ایران چه گناهی کرده است، جز اینکه مثل سال ۱۳۳۰ که سعی کرد حق مردمش را از سرمایه های خدادادی زیرزمینی اش از بریتانیا بازپس گیرد، حالا هم می خواهد همان نفت گران قیمت را بجای اینکه برای تولید برق مفت بسوزاند، صرف سرمایه گذاری های زیربنایی و تولید محصولات شیمیایی پرارزش کند و در عوض برقش را از راه ارزان و پاک اتمی بدست بیاورد؟ اگر برق اتمی اشکال دارد، پس چرا فرانسه ۷۷ درصد و آمریکا ۱۹ درصد و بلژیک ۵۰ درصد و سویس ۴۰ درصد و کانادا ۱۵ درصد و آلمان ۱۸ درصد و انگلیس ۱۶ درصد و ارمنستان ۳۳ درصد و اسلونی ۴۱ درصد و مجارستان ۴۳ درصد و تایوان ۲۰ درصد و سوئد ۴۰ درصد برق خود را از رآکتورهای روزبه روز پیشرفته تر خود می گیرند؟ ۵

این وحشیانه ترین جنگ غیرنظامی ای است که در تاریخ بشر علیه کشوری راه افتاده و اگر هر کشوری جز ایران بود، تاحالا شکست خورده بود. مردم ایران واقعا صبور و نجیب و مقاوم اند و جمهوری اسلامی هم، با وجود همه ی ندانم کاری هایش، با خلاقیت های استثنایی و پوست کلفتی خیلی خوب مقاومت کرده و اجازه نداده که مردم شرایط جنگی را خیلی حس کنند.

این جنگ خونریزی ندارد. بی صدا تضعیف می کُند و آرام می کُشد. ولی نباید موجب شود اصل جنگ را فراموش کنیم و فکر کنیم چون چهارتا راهنمای تنظیم خبر و قواعد سردبیری داریم، از منافع دولتی که این جنگ اقتصادی را علیه مردم مان راه انداخته است، مستقل ایم. خودمان را گول نزنیم که کارمان بر اساس معیارهای حرفه ای است. بی. بی. سی بریتانیایی همان قدر در راستای منافع دولت گرداننده اش عمل می کند که پرس تی. وی جمهوری اسلامی. فقط اروپایی ها بخاطر سابقه ی استعماری شان بهتر بلدند روند تامین منافعشان را در پوشش های موجه مخفی کنند.

سوال باز هم اینجاست: طرف ظالم بایستیم یا مظلوم. برای مسلمان شیعه ای که حداقل یک بار در زندگی اش جمله ی « انی سلمٌ لمن سالمکم و حربٌ لمن حاربکم» را شنیده باشد، همین دو طرف بیشتر نیست. ولی اگر برای کسی هر روز عاشورا و همه جا کربلا نیست، می تواند انتخاب کند که، اگر توان دفاع از مظلوم را ندارد، حداقل طرف مهاجمِ ظالم نایستد.

و کاش جمهوری اسلامی آن قدر درایت داشت که فضای رسانه ای سومی برای همین بچه های روزنامه نگارِ خسته و بریده در بیرون از ایران -چیزی شبیه به تلویزیون « المیادین» - درست کند که اگر کسی به هر دلیلی تاب ایستادن در این طرف را ندارد، مجبور نشود بخاطر یک لقمه نان و یک نفس آسایش، با هزار توجیه و عذاب وجدان، دست با دامن مهاجمان به سرزمین و مردم خود شود.

خانم قاضی زاده، تهیه کننده و مجری گرامی بی. بی. سی فارسی،

به من که پنج سال از بهترین سالهای جوانی ام را تا حالا در مشهورترین زندان جمهوری اسلامی گذرانده ام و هنوز هم چهارده سال دیگر از حکم حبسم باقی است، اجازه بده تا به سبک ابوالقاسم طاهری، همکار قدیمی ات در بی. بی. سی (که در جریان ملی شدن صنعت نفت در دهه ی۱۳۳۰ از ملی شدن نفت دفاع کرد و از سیاست های بریتانیا تبری جست ۶) به تو و دیگر همکارانت بگویم: این مردم، این کشور، و این انقلاب ارزشش را دارد که آدم با وجود همه ی سختی ها و دلخوری ها پای ان بایستد -یا حداقل دست در دست مهاجمان بی رحم به آن نگذارد.

حالا شاید اثر این نامه از داخل زندان اوین بیشتر باشد تا از روی آن نیمکت های بزرگ چوبی محبوبم در ساوث بنک در کنار بریتیش فیلم اینستیتوت.

با دوستی و آرزوهای خوب،

حسین درخشان

تهران، زندان اوین

۲۶ فروردین ۱۳۹۲

۱۵ آوریل ۲۰۱۳

پی نوشت:

۱ http: //web. archive. org/web/۲۰۰۸۱۱۲۱۰۸۱۸۳۵/http: //hoderiniran. com/

۲ می دانم که از سال ۲۰۱۴ وزارت خارجه دیگر به سرویس جهانی و مانیتورینگ پول نمی دهد و هزینه های آن مثل بخش داخلی بی. بی. سی باید از حق اشتراک مردمی پرداخت شود. ولی این را هم می دانم که مدیریت سرویس جهانی و مانیتورینگ کماکان توسط وزارت خارجه و مشارکت تراست بی. بی. سی (هیات مدیریتی کلان بی. بی. سی که به پیشنهاد کابینه توسط ملکه منصوب می شوند) اداره خواهد شد. بطوری که ویلیام هیگ، وزیر خارجه ی کنونی، در گزارشی به پارلمان تاکید می کند: « بی. بی. سی، مانند حالا، همراه با وزیر خارجه، به تعیین اهداف، اولویت ها و مقاصد سرویس جهانی بی. بی. سی ادامه خواهد داد و برای ایجاد یا تعطیل کردن هر سرویسی به زبان های مختلف باید ک. افقت کتبی وزیر خارجه را اخد کند. » http: //www. publications. parliament. uk/pa/cm۲۰۱۰۱۲/cmselect/cmfaff/۱۰۵۸/۱۰۵۸. pdf ۳

۴ https: //www. gov. uk/government/news/foreign-office-will-provide-additional-funding-for-the-bbc-world-service

۵ https: //www. gov. uk/government/organisations

http: //www. iaea. org/pris/

۶ در مرداد ۱۳۳۰ و اوج درگیری ایران با بریتانیا برای ملی کردن صنعت نفت، ابولفاسم طاهری، از کارمندان واقت بخش فارسی سرویس جهانی در واکنش به رادیو ایران که او و دیگر کارکنان بی. بی. سی را خاین خوانده بودند، نامه ای به روزنامه ی « باختر امروز » که مهمترین مدافع ملی شدن نفت بود نوشت. در این نامه آورده بود « از طرف دو، سه نفر از همکارانم… به صراحت اعلام می کنم که ما از دولت مان تبعیت می کنیم، هر چه که باشد. مهم نیست که وطنمان چقدر در مقایسه با کشورهای دیگر عقب مانده است، ما باز هم عاشق حتی خرابه ها و گورستان هایش هستیم. »

منبع: http: //www. cira-jira. com/Vol%۲۰%۲۰۱۷.۱%۲۰۲%۲۰Shahidi%۲۰April%۲۰۲۰۰۱. pdf

انقلاب ایران بی بی سی جرم دولت ریگی زندان کانادا لبنان نظام اسلامی

ارسال نظر

آخرین اخبار
پربحث ترین ها
سایر رسانه ها