پایگاه خبری تحلیلی پارس- یک نشریه معتبر آلمانی(تاگس آنسایگر) در تحلیلی با عنوان «Obamas Vernunftehe» نوشت: تبلیغ و تلاش های رئیس جمهور آمریکا به نفع توافق هسته ای با ایران با موفقیت روبرو شده است. تعهد دیپلمات های اروپایی برای متقاعد کردن حزب دمکرات کمک بسیاری کرده است.

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی پارس، کریس کونز، سناتور آمریکایی که وکیل آموزش دیده ای است می داند که از هنگام به صدا درآمدن ناقوس های عروسی باید به طلاق احتمالی نیز فکر کرد. در ازدواج قریب الوقوع بین آمریکا و ایران، دشمنان قدیمی یکدیگر، این موضوع مهم تر از همیشه می باشد: این توافق، اتفاق نظر ایجاد شده اخیر در مناقشه بر سر برنامه هسته ای مشکوک ایران، آکنده از بی اعتمادی و شک و تردید است. کونز در ماه ژوئیه در سخنانی در مجلس سنا گفت، "این ازدواجی است که در آن عروس فریاد می زند: "من از تو و خانواده تو متنفر هستم" و داماد نیز متقابلاً می گوید: "من به تو اعتماد ندارم، تو همواره مرا فریب داده و به من خیانت کرده ای". وجود اختلاف نظرهای فراوان در این امر اجتناب ناپذیر است."

اما با وجود تمام نگرانی ها، کونز گفت از توافق با ایران حمایت می کند: بر اساس این توافق، تهران برنامه هسته ای خود را در معرض کنترل شدید بین المللی قرار داده و جامعه بین المللی در ازای آن تحریم های خود را لغو خواهد کرد. سناتور کونز مانند بسیاری از همکاران دمکرات خود به این نتیجه رسیده که هر گونه راه حل جایگزین – اعمال تحریم های بیشتر یا حتی جنگ علیه ایران – بدتر از این خواهد بود و باعث خواهد شد آمر یکا به طور کامل منزوی شود. از آنجا که تا کنون 34 سناتور به این نتیجه رسیده اند، رئیس جمهور باراک اوباما در حال حاضر اقلیت مورد نیاز را در کنگره بر ای دفاع از شاید بزرگترین موفقیت سیاست خارجی خود، به دست آورده است. اگر چه جمهوری خواهان می خواهند از تصویب این توافق هسته ای در پارلمان با اکثریت خود ممانعت به عمل آورند اما با اعمال حق وتو اوباما و رأی پشتیبان یک سوم کل سناتورها روبرو خواهند شد.

از لحاظ محاسباتی، اوباما در رقابت قدرت با مجلس برنده شده، اما این بدان معنا نیست که او کشور را به طرح و برنامه خود متقاعد کرده است. 56 درصد از آمریکایی ها و اکثریت کنگره ازدواج مصلحتی با تهران را رد کرده و حتی در حزب خود اوباما نیز نه تنها شک و تردیدهایی در باره ایران، بلکه همچنین سوء ظن هایی مبنی بر این که اوباما در برابر دشمنان آمریکا بیش از حد کوتاه می آید، وجود دارد. در حال حاضر منتقدان رئیس جمهور از این فرصت یک ماهه بر ای تلاش در صحنه ها و جبهه های مختلف استفاده خواهند کرد: در کنگره آمریکا، جمهوری خواهان(حتی اگر بیهوده) علیه توافق هسته ای رأی خواهند داد، در پایان ماه سپتامبر بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل در مجمع عمومی سازمان ملل متحد سخنرانی خواهد کرد و همانند گذشته اوباما را به دست کم گرفتن ایران و در نتیجه به خطر انداختن موجودیت اسرائیل متهم خواهد کرد.

پیام سفیران

در تابستان، بر ای مدت های طولانی به نظر می رسید که مقاومت کنگره می تواند توافق به دست آمده در نتیجه ماه ها مذاکره را با شکست روبرو کند. بسیاری از سناتورهای مردد وقت زیادی برای بررسی تعهد خود به رئیس جمهور آمریکا صرف کردند و گروه با نفوذ آیپک (AIPAC)، لابی طرفدار اسرائیل نیز با نیروی انسانی زیاد و پول فراوان تلاش کرد علیه توافق هسته ای جو سازی کند. شبکه ارزش های جهانی، یک سازمان یهودی به سناتور کوری بوکر هشدار داد: اگر او توافق هسته ای را رد نکند، مسئول "کشته شدن میلیون ها آمر یکایی از طریق بمب اتمی ایران" خواهد بود. تابستان ها به طور معمول زمان خطرناکی بر ای پروژه های جنجال برانگیز ریاست جمهوری هستند: نمایندگان و سناتورها در حوزه های انتخابیه خود هستند و اگر مردم عصبانی شوند آنها به طور مستقیم تحت تاثیر قرار خواهند گرفت.

اما ریچارد دوربین، رهبر حزب دمکرات در مجلس سنای آمریکا از پیش مقدماتی را فراهم کرده بود و در میان نزدیک ترین متحدانش تعدادی خارجی نیز به چشم می خورد. در روز 4 اوت، سفرای انگلیس، فرانسه، آلمان، روسیه و چین در مجلس حاضر شدند تا در مقابل 26 سناتور دمکرات صحبت کنند. سرگئی کیسلیاک، سفیر مسکو در اتفاق نظری نادر در جلسه ای با همتایان اروپای غربی خود، تضمین و تأکید کرد که آژانس بین المللی انرژی اتمی از نزدیک بر تأسیسات ایران نظارت خواهد داشت. سناتورهای آمر یکایی تحت تأثیر قرار گرفته بودند. تا آن زمان بر ای همه روشن نبود که این توافق هسته ای نه تنها بین تهران و واشنگتن است، بلکه تمام قدرت های دارای حق وتو در شورای امنیت سازمان ملل نیز در آن سهم و شرکت دارند و پاسخ منفی آمریکا نه تنها بر ای ایرانیان، بلکه همچنین بر ای نزدیک ترین متحدان آمر یکا نیز باعث شرمساری خواهد شد.

خارجی ها در تمام طول ماه به مداخله دیپلماتیک خود ادامه دادند. فیلیپ آکرمن، معاون سفیر آلمان زمانی توضیح داد اگر کنگره توافق هسته ای را که با تلاش بی وقفه به دست آمده رد کند، این امر همانند «کابوسی» خواهد بود. هیچ کس در اروپا همانند جمهوری فدرال آلمان نگران و مراقب امنیت اسرائیل نمی باشد. زمانی دیگر پیتر وستماکوت، سفیر انگلیس کارکنان سناتورهای دمکرات را به شام دعوت کرد و بر سر میز تک تک آنان رفت تا به سوالات آنها پاسخ دهد. بار دیگر ریچارد دوربین، رهبر حزب دمکرات از دیپلمات های خاصی خواست تا این یا آن سناتور را قانع کنند. گاهی اوقات این گفت و گوها با این درخواست به پایان می رسید: "به من بگویید، آیا این توافق خوبی است یا نه؟"

در پایان حداقل 34 نفر از دمکرات ها به این نتیجه رسیدند که این توافق هسته ای به دست آمده به احتمال بهتر از هر نتیجه دیگری می باشد. حتی اگر چه باراک اوباما و جان کری وزیر امور خارجه متهم شده اند که آنچنان خواستار این توافق هسته ای بوده اند که حاضر شده اند همه گونه امتیازی را به ایران بدهند؛ اما چرب زبانی خوب و به جای اروپایی ها به برطرف کردن نگرانی ها کمک کرده است. برای مثال، سناتور کونز می گوید عمدتاً این پیام و سخن اروپایی ها در یاد وی مانده است: توافق بهتری از این قابل دستیابی نمی باشد و جدای از هر گونه تصمیم کنگره آمر یکا در پاییز، اروپایی ها به طور قطع تحریم های خود علیه ایران را لغو خواهند کرد.

کارشکنی جمهوری خواهان

بر خلاف دمکرات ها، جمهوری خواهان با این استدلال قانع نشده اند. با اینکه دیپلمات های خارجی پیشنهاد داده اند با آنها نیز صحبت کنند، اما آنها هیچ علاقه ای بدین امر نشان نداده اند. این حزب هم اکنون نظر و عقیده خود را مشخص کرده و نامزدهای ریاست جمهوری سعی دارند در انتقاد کردن روی دست یکدیگر بلند شوند. دونالد ترامپ در چندین مورد گفته است: "حتی یک کودک" نیز قادر به مذاکره بر سر توافق هسته ای بهتر می باشد. در روز چهارشنبه، او برای شرکت کنندگان در تظاهرات ضد ایران در مجتمعی تجاری در واشنگتن صحبت خواهد کرد. در عین حال، همکاران حزبی او در کنگره هم اکنون بر سر برنامه هایی بر ای اعمال تحریم های جدید علیه ایران کار کرده و تا حد امکان برای خرابکاری و کارشکنی در تلاش ها بر ای نزدیک شدن دو کشور کوشش می کنند.

با این حال، متحدان اوباما امیدوارند که بیشتر از 34 سناتور را با خود همراه کنند. با 41 سناتور می توان به روش "فیلیباستر (یک روند پارلمانی، هنگامی که منازعه بر روی قسمتی از روند قانون‌گذاری به طول می‌انجامد و یک یا چند عضو، رأی‌گیری بر روی پیشنهاد را به تعویق انداخته یا به طور کل از آن جلوگیری می‌کنند)" از رأی گیری بر سر یک لایحه یا قطعنامه جلوگیری کرد. 

این امر دو مزیت دارد: 

اول، اوباما خواهد توانست حق وتو خود را دست نخورده حفظ کند. 

دوم، تصویب توافق هسته ای با ایران در کنگره آمریکا به طور قطع قبل از پایان ماه سپتامبر، یعنی زمانی که نشست مجمع عمومی سازمان ملل در نیویورک آغاز می شود، انجام خواهد شد. انتقادهای نتانیاهو در آن زمان ارزش و اهمیت کمتری خواهند داشت و این امر می تواند اولین بار در طی مدت های طولانی باشد که تمام قدرت های دارای حق وتو برای بار دیگر به طور مشترک از رخ دادن بحرانی بین المللی جلوگیری کرده اند، حتی اگر تنها راه یک ازدواج مصلحتی در میان باشد.

کاهش قدرت لابی اسرائیل، پس از ناکامی "آیپک" در متوقف کردن توافق ایران

از طرف دیگر نشریه انگلیسی زبان ایندیپندنت نوشت: از زمان ریاست جمهوری جرج دبلیو بوش تا کنون "کمیته امور عمومی آمریکا و اسرائیل" (آیپک) چنین شکست سختی را در موضوعی که تهدیدی وجودی برای امنیت اسرائیل پنداشته شود، متحمل نشده بود. اما توافق هسته ای ایران باعث شده است تا خودی ها در واشنگتن با خود فکر کنند که آیا این غول لابی گری که زمانی شکست ناپذیز به نظر می رسید، ضربه ای خورده است که اثر آن پایدار باشد یا خیر. "آیپک" و وابستگان آن در تلاش بر ضد این توافق همه منابع خود را بسیج کرد: هزینه کردن ده ها میلیون دلار در تبلیغات تلویزیونی در ایالت هایی که نمایندگان آنها مردد بودند که آیا از توافق هسته ای حمایت کنند یا با آن به مخالفت برخیزند و بسیج کردن هوداران خود برای تجمع در برابر کنگره با فراهم آوردن سفر هوایی مجانی برای آن ها (پرواز های دیگری برای انتقال هواداران اسرائیل و مخالفان توافق جهت تجمع در برابر کاخ سفید برای هفته آینده، هم زمان با بازگشت کنگره از تعطیلات اوت برای رأی گیری درباره توافق؛ اما همه آن سر و صداها در این هفته که رئیس جمهور اوباما حمایت لازم را در سنا برای تصویب این پیمان در برابر تلاش ها برای برهم زدن آن به دست آورد، به شکستی کم نظیر تبدیل شد. 

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی پارس، بسیاری می گویند با توجه به سخنرانی ستیزه جویانه بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل، در کنگره در ماه مارس، تلاش های آیپک محکوم به شکست بود (اقدامی که با وساطت سفیر اسرائیل در آمریکا و جان بونر، رئیس جمهوری خواه مجلس نمایندگان، بدون مشورت با کاخ سفید انجام شد). 

موضع "آیپک" درباره توافق ایران با موضع حزب جمهوری خواه یکی است؛ اما تا کنون تلاش های این گروه به متقاعد کردن فقط دو دمکرات سنا و شمار اندکی در کنگره کمک کرده است. این در حالی است که اوباما برای کسب اطمینان از این که مخالفان دو سوم آرا را برای متوقف کردن توافق به دست نیاورند (دو سوم اکثریتی است که نمی توان رأی آن را وتو کرد)، بیش از 34 رأی را در سنا از آن خود کرد. 

فعالان مخالف توافق به سیاستمداران یهودی کنگره فشارهای زیادی آوردند. استیو کوهن، نماینده تنسی که ماه اوت حمایت خود را از توافق اعلام کرد از قرار گرفتن در معرض حملات پیاپی رأی دهندگان مخالف و دیگران در رسانه های اجتماعی که دین و هوش او را زیر سؤال برند و او را "کاپو" نامیدند، و به او برای مخالفت با توافق فشار می آوردند، سخن گفت. ("کاپو" که برای توصیف زندانیانی به کار می رفت که در اردوگاه های کار اجباری نازی، برای نظارت بر کار اجباری منصوب می شدند.) 

کوهن با این که مطمئن نیست "آیپک" توانسته باشد این گفتمان را پیش ببرد، گفت: «این وضعیت زمانی به وجود آمد که نتانیاهو بدون اطلاع یا تأیید رئیس جمهور [آمریکا]، برای سخنرانی در کنگره حاضر شد.» 

برخی از اعضای کنگره احساس کردند این گروه به طور سربسته مواضع سیاسی دولت اسرائیل را تأیید می کند.

یکی از معاونان سنا به شرط فاش نشدن نامش، گفت: «آنها پیش از این که به اینجا برسند، پل های میان خود و دمکرات ها را خراب کردند. آنها تا حدودی در افتضاحی که نتانیاهو به بار آورد، شریک هستند.» 

چند سیاستمدار دمکرات سنا به سخنرانی نتانیاهو در کنگره به عنوان عاملی که فضای حاکم بر بحث های مربوط به توافق ایران را حتی پیش از دستیابی به توافق مسموم کرده بود، اشاره کردند . نتانیاهو شب پیش از سخنرانی در کنگره در نشست سالانه "آیپک" سخنرانی و بحث های تندی را بر ضد مذاکرات با ایران مطرح کرد. چند تن از اعضای دمکرات سخنرانی را ترک کرده و گفتند حضور نتانیاهو در کنگره ناخوشاینداست.

"جی استریت"، یکی از گروه های لابی گری رقیب که پول بسیار کمتری را در تلاش برای متقاعد کردن سیاستمداران به حمایت از توافق خرج کرد، گفت شیوه های "آیپک" دیگر پاسخ نمی دهند. 

جرمی بن امی، رئیس "جی استریت"، گفت: «روزگاری که "آیپک" می توانست خود را به عنوان تنها صدای یهودیان آمریکا در این موضوعات معرفی کند، به پایان آمده است.»

مارشال ویتمن، سخنگوی "آیپک" گفت این گروه قصد دارد «برای رد شدن این توافق پر اشتباه، به بزرگترین اکثریت ممکن متشکل از هر دو حزب دست یابد. بسیاری از حامیان توافق نگرانی های جدی را ابراز کرده اند. ما بر این باوریم که این مخالفت شدید حاوی پیامی برای جهانیان است.» 

و برای بسیاری از حامیان "آیپک"، این واقعیت که انتظار می رود اکثریتی از هر دو مجلس کنگره به این توافق رأی مخالف بدهند، به این معنا است که این رأی را نمی توان "شکست" قلمداد کرد.» 

دنیس راس، یکی از مذاکره کنندگان پیشین کاخ سفید در گفتگوهای صلح خاور میانه، گفت: «به نظر من در خود "آیپک" به احتمال امید اندکی به موفق شدن این حرکت وجود داشت. بنابراین مسأله این است که آیا آنها فکر می کنند می توانند درباره تعهداتی که به احتمال آمریکا آماده است در قبال اسرائیل بر عهده بگیرد، تأثیر بگذارند؟»