پايگاه خبري تحليلي «پارس»- رضا مروی- «میرا بار هیلل» ستون‌نویس روزنامه «ایندیپیندنت» یادداشتی نوشته با عنوان «چرا می‌خواهم گذرنامه اسرائیلی خود را بسوزانم؟» در ادامه ترجمه‌ای برای این یادداشت متاثرکننده آورده‌ام که البته اگر بتوانید به زبان اصلی بخوانید تاثیرش بیشتر خواهد بود:

او جوان است. زیباست. دانش‌آموخته‌ی دانشگاه و یک مهندس کامپیوتر است. او نماینده‌ی پارلمان اسرائیل هم هست- و این دلیل آن است که چرا من می‌خواهم پاسپورت اسرائیلی‌ام را آتش بزنم. برای اینکه پشت آن چشمان درشت و صورت معصوم، فرشته‌ی مرگ مخفی شده است.

آیه‌لت شِیکد نماینده‌ی حزب راست‌گرای خانه‌ی یهود در کِنِست است. یعنی او خیلی از بنیامین نتانیاهو راست‌گراتر است، محض اطلاع کسانی که خیال می‌کردند از نتانیاهو راستگرا‌تر امکان ندارد.

شِیکد روز دوشنبه در صفحه فیسبوکش نوشت: «پشت هر تروریست ده‌ها مرد و زن وجود دارند که او بدون آنها نمی‌تواند دست به تروریسم بزند. آنها همه نیروی دشمن هستند، و خونشان باید ریخته شود. این شامل مادران شهدا نیز می‌شود، کسانی که آنها را با گل و بوسه به جهنم می‌فرستند. آنها باید به دنبال پسرانشان بروند، و چیزی غیر از این نباید اتفاق بیافتد. آنها باید بروند، همچنانکه خانه‌هایی که در آن مارها رشد می‌کنند باید از بین بروند. که اگر این اتفاق نیافتد، مارهای کوچک بیشتری در آنجا رشد خواهند کرد.»

یک هفته قبل‌تر، درست پیش از آنکه نوجوان 17 ساله، محمد ابو خودَیر ربوده و زنده‌زنده سوزانده شود، شِیکد نوشت:«این یک جنگ علیه ترور نیست، یک جنگ علیه افراط‌گرایان هم نیست، و حتی جنگی در مقابل تشکیلات خودگردان فلسطین نیست. در حقیقت این جنگی است میان دو مردم. دشمن کیست؟ مردم فلسطین. چرا؟ از آنها بپرسید، آنها شروعش کردند. »
 
پس حتی پیش از آنکه آن پسر بچه به طرز وحشیانه‌ای کشته شود او اعلام کرده بود که آن پسر دشمن بوده است، و پس از آن، بدون هیچ نشانی از احساس گناه یا پشیمانی، می‌خواهد که زنان بی‌گناه و کودکان متولد نشده‌شان را به قتل برسانند.

او باعث شد من به یاد خواهرِ مادرم کلارا و سه کودک خردسالش بیافتم که در سال 1939 هنگام حمله‌ی آلمان‌ها در کراکوف بودند.  آلمان‌ها تصمیمشان را گرفته بودند که یهودیان - همه‌ی یهودیان - دشمنشان هستند و باید نابود شوند، حتی زنان و مارهای کوچکی که آنها در حال بزرگ کردنشان بودند. اگر کسی از نازی‌ها می‌پرسید آنها جواب می‌دادند: «چرا؟ از آنها بپرسید. آنها شروعش کردند.»

من هرگز کلارا و بچه‌هایش را که در 1942 از بین رفتند ندیدم. من دایی‌ام رومک را دیدم، کسی که به واسطه کار در کارخانه‌ی اسکار شیندلر نجات پیدا کرده بود، و همسرش یتی که او هم نجات پیدا کرده بود چون خوب آلمانی صحبت می‌کرد و می‌توانست به خوبی ادای یک زن آلمانی خوب را دربیاورد که شوهر یهودی لهستانی خودش را طرد کرده، و می‌توانست به هر نیروی نازی‌ای که می‌دید لبخندی زیبا تحویل دهد.

برادر پدرم شاموئل و خانواده‌ی جوانش پیش از آنکه من متولد شوم از بین رفته بودند، در هلند، جایی که از برلین به آن فرار کرده بودند، در همان اردوگاهی که آن فرانک درش کشته شد.

من می‌دانم قربانیِ بی‌دفاع بودن و مرده یا زنده زیر چکمه‌ی سرکوبگران نژادپرست بودن به چه معناست، و نیز این را هم می‌دانم که اسرائیلی‌ها امروز دیگر قربانی نیستند و همان‌ها عامل بحران‌های امروز هستند. حقیقت این است که این اسرائیل است که صاحب تانک‌ها، بمب‌افکن‌ها، توپخانه‌ها، کلاهک‌های هسته‌ای و دفاع موشکی از جالوت (Goliath) است، در حالی که مردم عادی غزه در یک هفته‌ی گذشته هیچ نداشته‌اند و حتی امروز، بیمارستان‌ها و مدارس‌شان هم بمباران شدند.

شِیکد به آنچه می‌خواست رسید: شمار کشته‌شدگان در غزه به حدود 100 نفر رسید، که یک‌چهارم آن‌ها کودک بودند. صدها نفر دیگر به شدت مجروح شده‌اند و این در جایی‌ست که بیمارستان‌ها بمباران شده‌اند و لوازم پزشکی رو به اتمام است.

در اسرائیل، با وجود همه‌ی تلاش حماس، نه تنها یک کشته هم ثبت نشده بلکه حتی مجروح جدی‌ای هم گزارش نشده است، البته یک جشن عروسی به‌هم ریخت که اخبار تلویزیون آن را اعلام کرد.

و در حالی که باران بمب بر سر غزه فرود می‌آید، نوجوانان اسرائیلی سلفی‌های برهنه‌شان را در کنار احساسات سیاسی‌شان توئیت می‌کنند. در دو توئیتی که البته الان پاک شده‌اند، یک نفر نوشته بود: «مرگ بر همه‌ی شما عربهای transfag» ، و دیگری اعلام کرده بود: «عربها شما احتمالا فلج خواهید شد و در رنج و عذاب شدید خواهید مرد!». نوجوان دیگری هم توئیت ساده‌ای کرده: «مرگ بر این عرب‌های لعنتی»، و عکسی هم از آنها به نوشته‌اش ملحق کرده است.

با مشاهده‌ی این چهره‌های فرشته‌‌نمای شیطان‌صفت که این‌چنین شعارهای نسل‌کشی می‌دهند، من پاسپورت اسرائیلی‌ام را به همراه یک بسته کبریت برمی‌دارم تا بگویم «اینها را پای من ننویسید، مردم. اینها را پای من ننویسید.»

hilara