نظم نوین منطقهای و حمله اسرائیل به سوریه
دو سفر اوباما و چندین سفر جان کری پس از تصدی وزارت خارجه این کشور و سفرها و دیدارهای پی در پی سران و مسئولان کشورهای منطقه به واشنگتن، همگی در امتداد طراحی و اجرای طرح «نظام منطقهای جدید» ی بر محور «شکاف مذهبی» است.
به گزارش پارس، به نقل از فارس، بسیاری را اعتقاد بر این است که اسرائیل از آغاز بحران سوریه، بنا را بر این گذاشته بود که بطور مستقیم در این بحران مداخله نکند چرا که دخالت وی به نفع مخالفان، موجب بی آبرویی و رسوایی آنان و از دست رفتن اعتبار و جایگاهشان نزد افکار عمومی می شود، لذا رژیم صهیونیستی تا مدتی پیش از انجام چنین کاری به صورت مستقیم خودداری می کرد و علاوه بر آن، سران این رژیم دستورالعمل کردند که مقامات رسمی این رژیم در مورد بحران سوریه اظهار نظر نکنند تا مبادا اثر منفی بر روی وضعیت مخالفان نظام سوریه بگذارد، اما مدتی است که اسرائیل تغییر خط مشی داده و تصمیم گرفته که ماهیت مداخله خود را در بحران سوریه از غیر مستقیم به مستقیم تبدیل کند.
واقعیت هم آن است که اسرائیل مشاهده می کند که بیشتر کشورهای منطقه از دور و نزدیک در بحران سوریه ایفای نقش می کنند، از قطر به عنوان کشور ذره بینی گرفته تا عربستان که شهروندان خود را سرکوب می کند، اما برای دفاع از حقوق شهروندان سوریه احساس تکلیف کرده تا ترکیه طرفدار تز تنش صفر با همسایگان که بالاترین میزان تنش را با همسایگان در ازای دریافت رشوه های قطر و عربستان ایجاد کرده تا اردنی که در شرایط تزلزل داخلی، به گذرگاه و پایگاه اصلی و محوری عبور و تقویت و تجهیز و آموزش تروریست های القاعده تبدیل شده است.
وقتی که همه این کشورها به خود اجازه دخالت در سوریه می دهند، این سؤال برای سران رژیم صهیونیستی مطرح می شود که چرا اسرائیل که مهمترین دغدغه وجودی اش مقوله امنیت است، و اسد اصلی ترین دشمن وی در بین رژیم های عرب است، در سوریه دخالت نکند؟ ! و اگر بنا باشد آن کشورها در آینده سوریه به زعم خود اثر گذار باشند چرا اسرائیل نباشد؟ لذا سوریه اخیراً شاهد چرخشی در رویکرد رژیم صهیونیستی به سمت مداخله مستقیم در تحولات این کشور بوده است.
در این بین سؤالاتی کم و بیش مطرح است از جمله این که این مداخله چرا در دوره دوم ریاست جمهوری باراک اوباما و در مرحله تصدی وزارت خارجه جان کری اتفاق افتاده است؟
این مداخله و بویژه حملات هوایی و موشکی رژیم صهیونیستی به سوریه چه ارتباطی با سفر هیئت اعزامی اتحادیه عرب به واشنگتن و اعلام موافقت آن با مبادله سرزمینیِ خاک فلسطین اشغالی سال ۱۹۶۷ با سرزمین های اشغالی سال ۱۹۴۸ تحت عنوان اسرائیل دارد؟
ورود مستقیم و نظامی رژیم اسرائیل به بازی بحران سوریه، تا چه اندازه ای متأثر از تحولات اخیر و آرایش قدرت در داخل این کشور بویژه موفقیت های نظامی ارتش سوریه در مقابل گروه های تروریستی و اعمال کنترل بیش از پیش این کشور بر راه های تدارکاتیِ تسلیحاتی و نفراتی گروه های تروریستی از مرزهای ترکیه و لبنان و اردن است؟
اگر رژیم صهیونیستی در گذشته به خاطر بی اعتبار نکردن گروه های تروریستی از دخالت مستقیم خودداری کرده است، این ملاحظه در شرایط کنونی یعنی با دخالت مستقیم چه وضعیتی را پیدا کرده است؟ و البته ده ها سؤال دیگر.
واقعیت آن است که نقطه عطف روند مداخله مستقیم اسرائیل، به دومین دوره ریاست جمهوری باراک اوباما بر می گردد که تصمیم گرفت راه حلی برای بحران دیرپای خاورمیانه بیابد و به این کشمکش محوری که موجب بی آبرویی و نفرت عمومی ملت ها علیه آمریکا و همپیمانان منطقه ای اش به شمار می آید، پایان دهد.
لذا آمریکا در صدد بر آمد تا با انتخاب رئیس جدید دستگاه دیپلماسی کاخ سفید یعنی جان کری، رویکرد جدیدی را در خاورمیانه در پیش گیرد که نتیجه آن شکل دهی به معادله جدیدی در منطقه است، که در این معادله جدید تضاد اصلی و دغدغه محوری، وجود تحمیلی و نامشروع رژیم صهیونیستی نیست بلکه در آن رژیم صهیونیستی همپیمان و یار و یاور است و نه دشمن.
در این معادله و در نظام منطقه ای جدیدی که بر محور آن شکل می گیرد، علاوه بر رژیم های مرتجع هم پیمان آمریکا نظیر عربستان، قطر و ترکیه، تلاش بر آن است که کشورهای حوزه بیداری نیز به هر نحو ممکن در آن و در کنار آمریکا قرار داشته باشند و تضاد اصلی و محوری در آن رویارویی با ایران و همپیمانان آن باشد.
این محور بندی جدید در وهله نخست بر اساس اختلاف نظر بر روی مسئله سوریه و صف بندی کشورها در دو سوی آن شکل گرفته و به نوعی نهادینه شده است، اما از آن جا که همواره افکار عمومی ملت ها، ائتلاف های طرفدار آمریکا و اسرائیل را با ناکامی مواجه ساخته و آنان را در برابر محور مقاومت در موضع ضعف قرار داده اند لذا این بار آمریکا و اسرائیل و رژیم های همپیمان، ترتیبی را تدارک دیده اند که ملت های عرب را به نحوی ریشه ای از جب

ارسال نظر