مادرم تاب نياورد، روی برگرداند و چشم‌هاي‌اش را بست، نگاه‌اش را دزديد اما دست‌هاي‌اش را پرده‌ی گوش‌اش نكرد تا اگر صداي آشنایی شنيد، سر بچرخاند و آغوش پلك‌هاي‌اش را باز كند. پلك‌هاي‌اش را بر هم گذاشت تا نبيند كاشانه‌اش، آرزوي‌اش، ثمره‌ی زندگي‌اش چه‌گونه از كف‌اش مي‌رود و نيست مي‌شود.

و من در این معرکه، بي‌واهمه و ‌هراس پناه مادرم شده‌ام؛ نگاه‌ام پر از هراس است ولی دل، قرص داشته‌ام و پناه‌ات شده‌ام يا أمي!

نگاه‌ام پر می‌كشد، تاب يك‌جا ماندن ندارد، مدام مي‌چرخد و کشیک می‌دهد تا گرگی و گلوله‌ای نزدیک نشود. نگاه‌ام مدام می‌دود در پي یک منجی تا ببیند كي مي‌رسد از راه، از كدام سو مي‌آيد؟ نگاه‌ام مدام می‌دود تا به پيش‌وازش رود، سلاح‌ از دست و کلمه از زبان‌اش برگیرد و نشان دهد پسر همان «پدرم» که رفت تا «خانه» را با خون و سنگ پس بگیرد.

نگاه‌ام مدام کشیک می‌کشد تا ببیند كي می‌آید و هراس از نگاه‌ام می‌شورد و جاي‌اش بذر عزت و صلح در دل‌‌ام می‌كارد.

كي خواهد آمد تا اشك‌هاي شور و تلخ مادرم را تبدیل به قهقهه‌های شیرین و رقصی‌ تند كند.

دست بر گیسوان خواهرم كشد و در گوش‌اش نجوا كند: «تمام شد؛ خانه‌ات دیگر مال توست!»

نگاه‌‌مان به هر سو مي‌دود تا رد مردانه‌گی‌ای که سال‌ها پیش، مردی هاشمی‌تبار در خاک حاصل‌خیز مدیترانه کاشت، گم نشود.

كجايي كه وطن و زنده‌گی به غارت‌رفته را بعد از سال‌ها به مادران سرزمين‌ام هديه كني.

كجايي كه تمام دختران شهر، موی‌شان به خون خضاب می‌شود و مادران فلسطین، به‌جاي فستان‌الزفاف، كفن می‌دوزند!