روزها فکر من اینست و همه شب سخنم

که چرا غافل از احوال دل خویشتنم

از کجا آمده ام، آمدنم بهر چه بود؟

به کجا می روم؟ آخر ننمایی وطنم

مرغ باغ ملکوتم، نی ام از عالم خاک

چند روزی قفسی ساخته اند از بدنم

مولانا