یادداشت/ حجت‌الاسلام احمد عابدی

کد خبر: 35255 0

حجت‌الاسلام احمد عابدی رئیس دانشگاه علوم و معارف قرآن کریم به مناسبت ایام فاطمیه یادداشتی را با عنوان «آتش در خانه وحی» نوشته و طی آن اسامی مهاجمان به خانه حضرت زهرا (س) و حاضران در این خانه را نام برده است.

خانه امیرالمؤمنین (ع) و فاطمه زهرا (س) تنها خانه ای بود که یک درب به داخل مسجد النبی (ص) و یک درب به بیرون داشت. (و سدّ الابواب الّا بابه)

این خانه چند بار مورد تعدّی و حرمت شکنی قرار گرفت، عبدالملک مروان این خانه را تخریب کرد (مناقب ابن شهر آشوب، جلد ۲، صفحه ۲۱۱) و در موقع اخذ بیعت برای خلافت خلیفه اول و برای تثبیت موقعیت او این خانه مورد هجوم واقع شده و به آتش کشیده شد.

مسعودی در « اثبات الوصیة» صفحه ۱۲۳ گوید: فهجموا علیه و اُحرقوا بابه.

* مشهور بودن آتش زدن خانه فاطمه (س) و استناد عبدالله بن زیبر به آن

آتش زده شدن خانه حضرت فاطمه (س) چنان معروف و مشهور بوده که وقتی عبدالله بن زبیر بر شهر مکه مسلط شد، اعلام کرد: هر کس با من بیعت نکند خانه او را آتش می زنم، آن گونه که خانه فاطمه را آتش زدند و سپس حسن بن محمد بن حنفیه که بیعت نکرده بود را دستگیر و زندانی کرد و خانه او را آتش زد و بنی هاشم را در شعب جمع کرده و می خواست آن ها را زنده زنده در آتش بسوزاند. (مروج الذهب، جلد ۳، صفحه ۷۷)

به گزارش پارس به نقل از فارس، این هم یک نوعی آزادی و دموکراسی است که اول بر حکومت مسلط شوند و سپس شروع به بیعت گرفتن کرده و هر کس مخالف باشد، باید خانه او را آتش زده و اهل خانه نیز در آتش سوزانده شوند! در شهر مدینه تمام مردم انصار- که اکثریت شهر بودند- و بخش عمده ای از مهاجر طرفدار حضرت علی (ع) بودند، اینان که اکثریت را تشکیل می دادند مخالف بیعت با خلیفه اول بودند و چون حکومت آنان مشروعیت الهی نداشت سعی کردند مشروعیت مردمی را با تهدید و تطمیع دست و پا کنند.

کسی که بعداً خودش خلیفه شد به درب منزل حضرت علی (ع) آمد - در حالی که حضرت علی (ع) ، حضرت فاطمه (س) ، حسن (ع) و حسین (ع) و طلحه و زبیر و عده ای از بزرگان قبایل مهاجر و انصار داخل منزل بودند و از بیعت خود داری می کردند- و گفت: یا برای بیعت با ابوبکر بیرون می آیید و یا آنکه خانه را با اهل آن به آتش می کشم، زبیر شمشیر خود را برهنه کرد و از منزل بیرون آمد ولی مهاجمان به خانه، او را سنگ باران کرده و سپس او را دستگیر کردند. (تاریخ طبری، جلد ۲، صفحه ۴۴۳) .

و این گونه مخالفان را سرکوب کردند. آنان که طرفدار مشروعیت الهی و خواهان اجرای دستورات رسول خدا (ص) بودند مورد تهدید و آتش زده شدن خانه و فرزندان شدند و نوع جدیدی از دموکراسی پایه ریزی شد که امروزه نیز شبیه آن در کشور بحرین و عربستان مشاهده می شود.

* اسامی مهاجمان به خانه حضرت زهرا (س)

۱- خلیفه اول، وی موقع مرگ خود از این تهاجم اظهار تأسف می کرد، بنابراین معلوم می شود به دستور او انجام شده است. (شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، جلد ۶، صفحه ۵۱) .

۲- خلیفه دوم (تاریخ طبری، جلد ۲، صفحه ۴۳۳ و کنزالعمال جلد ۵، صفحه ۶۵۱) .

۳- اسید بن حضیر (الامامة و السیاسه جلد ۱، صفحه ۱۱) نام وی را برخی اسید بن حصین گفته اند. (احقاق الحق، جلد ۲، صفحه ۳۷۰) .

۴- سلمة بن سلامة (شرح نهج البلاغه، جلد ۶، صفحه ۴۷)

۵- ثابت بن قیس خزرجی (همان مدرک)

۶- خالد بن ولید (همان مدرک) .

۷- محمد بن مسلمة (همان مدرک، صفحه ۴۸) .

۸- بشیر بن سعد (احتجاج، جلد ۱، صفحه ۴۱۴ و اختصاص مفید، صفحه ۱۸۵) .

۹- مغیرة بن شعبه (همان مدرک) .

۱۰- ابوعبیدة بن جراح (اختصاص مفید، صفحه ۱۸۵)

۱۱- سالم مولی ابی حذیفه (همان مدرک)

۱۲- معاذ بن جبل (الوافی بالوفیات، جلد ۶ صفحه ۱۷. ملل و نحل، جلد ۱ صفحه ۵. الامامة و السیاسة، جلد ۱ صفحه ۱۲) .

۱۳- قنفذ (همان مدرک)

۱۴- عثمان (اختصاص مفید، صفحات ۱۸۴ و ۱۸۷)

۱۵- عبدالرحمن بن عوف (شرح نهج البلاغه، جلد ۶، صفحه ۶۸. البدایه و النهایه، جلد ۵، صفحه ۲۵۰. سیر اعلام النبلاء، صفحه ۲۶)

۱۶- زیاد بن لبید (شرح نهج البلاغه، جلد ۶، صفحه ۶۸)

۱۷- معاویه بن ابی سفیان (وقعه صفین، صفحه ۱۶۳)

۱۸- عمروبن عاص (همان مدرک) .

۱۹- زید بن اسلم (احقاق الحق، جلد ۲، صفحه ۳۷۰) .

اینان کسانی هستند که نام خود را بر پیشانی تاریخ به عنوان « مهاجمان و آتش زنندگان به خانه وحی» ثبت کردند.

و اما برخی از کسانی که داخل منزل بودند عبارتند از:

۱- حضرت علی (ع)

۲- حضرت فاطمه زهرا (س)

۳- امام حسن (ع)

۴- امام حسین (ع)

۵- زبیر (تاریخ طبری، جلد ۲، صفحه ۴۴۳)

۶- طلحه (همان مدرک)

۷- ثابت بن قیس (شرح نهج البلاغه، جلد۲، صفحه ۵۰)

۸- سعد بن ابی وقاص (همان مدرک)

۹- مقداد (همان مدرک)

۱۰- سلمان (کتاب سلیم، جلد ۲، صفحه ۵۸۰) .

۱۱- ابوذر (همان مدرک)

۱۲- عباس بن عبدالمطلب (الامامة و السیاسة، جلد ۱، صفحه ۱۱)

۱۳- اکثر بنی هاشم، ابن ابی الحدید یک مرتبه گفته جمهور هاشمیین و سادات داخل خانه بودند (شرح نهج البلاغه، جلد ۶، صفحه ۴۸) و یک مرتبه گفته مردمی از بنی هاشم داخل خانه بودند (شرح نهج البلاغه، جلد ۲، صفحه ۵۶) .

به هرحال جای این سؤال باقی است که حکومتی که مشروعیتی نداشت و هنوز عده زیادی با آن بیعت نکرده بودند، چگونه حق داشت خانه وحی را به آتش کشد، انسان های بی گناه بلکه معصوم را بکشد و عده ای را تهدید و مورد شکنجه و ضرب و شتم قرار دهد؟ و چگونه عده ای این گونه حکومتی را جانشین حکومت رسول خدا (ص) می دانند؟ امیرالمؤمنین علیه السلام خلیفه و جانشین حکومت رسول خدا است که می گوید: اگر همه دنیا را به من بدهند در برابر آنکه به مورچه ای ستم کنم هرگز نخواهم پذیرفت.

ایام فاطمیه بحرین حضرت زهرا حضرت علی حضرت فاطمه حضرت فاطمه زهرا دموکراسی رئیس دانشگاه قرآن کریم مسجد

ارسال نظر

آخرین اخبار
پربحث ترین ها
سایر رسانه ها