کد خبر: 35417 0

۲۰ فروردین ماه، روز فناوری هسته ای نامیده شده و به این بهانه به بررسی سابقه فعالیت صلح آمیز هسته ایران می پردازیم، فعالیتی که سابقه آن به سالها پیش ازانقلاب بازمی گردد اما دشمنان اکنون به دلیل معاندت با جمهوری اسلامی، آن را حق مردم این سرزمین نمی دانند.

به گزارش خبرنگار مهر، اولین تلاش های ایران برای دستیابی به فناوری هسته ای به دهه ۵۰ میلادی باز می گردد، تئوری های هسته ای ایران در این زمان بسیار بلندپروازانه بود و توجه بسیاری نیز به آن صورت گرفت.

نخستین کشوری که ایران را به دستیابی به فناوری هسته ای ترغیب و این تکنولوژی را به ایران منتقل کرد، ایالات متحده آمریکا بود.

در سال ۱۹۶۵، پس از طرح الحاق ایران به کنوانسیون آژانس بین المللی، این مسئله در اداره حقوقی وزارت امور خارجه وقت ایران توسط آقایان (هرمیداس باوند، پرویز مهدوی و عضدالدین کاظمی) که اولین تیم حقوقی هسته ای ایران را تشکیل می دادند، بررسی شد و ایران در همان سال، این قرارداد را با آژانس به امضا رساند.

در سال ۱۹۶۷، آمریکا اولین رآکتور تحقیقاتی پنج مگاواتی آب سبک را به ایران فروخت رآکتور را در دانشگاه تهران نصب و راه اندازی کرد.

همچنین ایران در تاریخ ۱۹۶۸، پیمان عدم تکثیر سلاحهای هسته ای (N. P. T) را پذیرفت و در سال ۱۹۷۰، آن را در مجلس شورای ملی به تصویب رساند.

در سال ۱۳۵۳، سازمان انرژی هسته ای در ایران تاسیس شد و این سازمان با گسترش سریع، عهده دار تعهدات ساخت چهار نیروگاه در بوشهر و دارخوین، ایجاد تأسیسات آب شیرین کن در بوشهر، تأمین سوخت و پشتیبانی تکنولوژیکی از نیروگاه ها و قرارداد ساخت چهار نیروگاه دیگر در اصفهان و استان مرکزی شد، این مرکز از آن پس مرکز تحقیقات هسته ای (NRC) نام گرفت.

پنج سال پیش از وقوع انقلاب اسلامی، قرارداد احداث دو رآکتور آب سبک ۱۳۰۰ مگاواتی، برای نصب در بوشهر را با شرکت آلمانی زیمنس به امضاء رساند و در این زمینه بیش از دو هزار متخصص آلمانی و کارشناس ایرانی اجرای این طرح را که در زمان خود یکی از بزرگترین و کم نظیرترین پروژه های نیروگاه اتمی محسوب می شد را آغاز کردند و پیش بینی می شد این پروژه عظیم تا پایان سال ۱۹۸۰ تکمیل شود که وقوع انقلاب ایران و آغاز جنگ تحمیلی ادامه آن را متوقف ساخت.

فشار دشمنان بر عدم رسیدن ایران به دانش هسته ای/ تناقض در رویکرد غرب

در دسامبر ۱۹۷۷، آلمان غربی در ازای دریافت ۸.۴ میلیارد دلار، مجوز ساخت چهار رآکتور هسته ای را مجددا به شرکت کرافت ورک یونیون KWU ایران داد، اما از آنجایی که شاه در جنگ ۱۹۷۳ اعراب و اسرائیل، تا حدودی با انور سادات، رئیس جمهور وقت مصر طرح همکاری ریخت، خشم اسرائیلی ها برانگیخته شد و آنها را از اتمی شدن ایران به واهمه انداخت، لذا فشار زیادی را بر طرفین قرارداد با ایران وارد کردند و باعث شدند تا اجرای برخی از قراردادهای هسته ای ایران با تأخیر مواجه شود که با پیروزی انقلاب اسلامی، با ضرر ایران فسخ شدند.

با پیروزی انقلاب ایران در سال ۱۳۵۷ سیاست کشورهای غربی نسبت به ایران تغییر کرد و به سیاست تحریم تکنولوژیک ایران تبدیل شد.

شرکت آلمانی زیمنس، حاضر به تکمیل نیروگاه هسته ای بوشهر نشد و به جای آن پیشنهاد تکمیل این طرح با رآکتورهایی که با گاز طبیعی کار می کردند را داد، که ایران با آن مخالفت کرد و از آنجایی که در این برهه ایران نمی توانست فشار بین المللی چندانی به آلمان غربی وارد کند، لذا مشاجره حقوقی بر سر این طرح ناتمام تا سال ۱۹۸۸ ادامه یافت و ایران درخواست غرامت کرد، اما سرانجام شرکت زیمنس با حمایت کمسیون تجارت بین المللی در پاریس، از این ماجرای حقوقی پیروز بیرون آمد و هیچ غرامتی به ایران پرداخت نشد.

در کشاکش جنگ ایران و عراق و کمبود شدید منابع نیرو در کشور، ایران با روی آوردن به اسپانیا و ژاپن به دنبال تکمیل نیروگاه اتمی بوشهر برآمد که این دو کشور نیز به علت فشارهای ایالات متحده آمریکا از ادامه همکاری با ایران خودداری کردند.

پس از پایان جنگ تحمیلی دولت ایران برنامه های مختلفی را برای دستیابی به تکنولوژی هسته ای و تولید سوخت و انرژی هسته ای در دستور کار خود قرار داد.

انعقاد قرارداد میان ایران و روسیه برای تکلمیل و راه اندازی نیروگاه اتمی بوشهر، توسعه و تکمیل تاسیسات سوخت هسته ای اصفهان و ایجاد تاسیسات غنی سازی اورانیوم در نطنز از جمله فعالیت های ایران در راستای دستیابی به انرژی هسته ای و چرخه سوخت هسته ای در طی این سال ها بود.

بیستم فروردین روز ملی انرژی هسته ای/ خودکفایی کشور در بهره گیری از دانش هسته ای

با روی کار آمدن دولت، جورج دبلیو بوش در ایالات متحده آمریکا، این کشور تلاش های گسترده ای را در جهت به تعطیلی کشیدن فعالیت های هسته ای ایران آغاز کرد و فشارهای رژیم صهیونیستی و برخی دول اروپایی از طریق آژانس بین المللی انرژی اتمی و سازمان ملل باعث شد تا سپتامبر سال ۲۰۰۳ میلادی پرونده هسته ای ایران در آژانس بین المللی انرژی اتمی وضعیت ویژه ای به خود بگیرد.

در پی طرح پرونده ایران در شورای حکام و اولتیماتوم این شورا برای ارسال پرونده به شورای امنیت، حسن روحانی دبیر وقت شورای عالی امنیت ملی، مسئولیت این پرونده را پذیرفت.

در ماه های پایانی سال ۲۰۰۳ میلادی وزرای خارجه سه کشور اروپایی انگلیس، فرانسه و آلمان به تهران آمدند و در سعدآباد مقرر شد که ایران فعالیت های هسته ای اش را معلق و پروتکل الحاقی NPT را امضا نماید.

با امضاء تفاهم نامه هسته ای سعدآباد میان ایران و سه کشور اروپایی، فعالیت های هسته ای ایران به صورت اختیاری از سوی ایران، در جهت رفع سوء تفاهمات ایجاد شده میان ایران و آژانس بین المللی انرژی اتمی، به حال تعلیق درآمد.

سیاست وقت کشی دول اروپایی در راستای به تاخیر انداختن دستیابی ایران به تکنولوژی هسته ای و عدم اجرای مفاد همکاری دول اروپایی در جهت توسعه فناوری صلح آمیز هسته ای در ایران باعث شد تا ایران در تابستان ۱۳۸۴ هجری شمسی (۲۰۰۵ میلادی) با فک پلمپ مرکز یو. سی. اف اصفهان، فعالیت های هسته ای خود را از سر بگیرد.

و اما. . در بیستم فروردین ۱۳۸۵ هجری شمسی، محمود احمدی نژاد رسما خبر دستیابی ایران به فن آوری غنی سازی اورانیوم و راه اندازی یک زنجیره کامل غنی سازی در نطنز را اعلام کرد و این روز با تصویب شورای عالی انقلاب فرهنگی در تقویم رسمی ایران روز ملی فن آوری هسته ای نامگذاری شد.

آژانس بین المللی انرژی اتمی اسپانیا انقلاب اسلامی اورانیوم ایران جمهوری اسلامی شورای عالی امنیت ملی فناوری گاز هسته ای

ارسال نظر

آخرین اخبار
پربحث ترین ها
سایر رسانه ها